Ólafur Ingi Heið­ars­son, teym­is­stjóri mein­dýra­varna hjá Reykja­vík­ur­borg, stendur í ströngu þessa dag­ana. Skæð fugla­in­flú­ensa hefur herjað á fugla víðs vegar um borg­ina, en það hefur það í för með sér að Dýra­þjón­usta Reykja­víkur þarf að sækja dauða eða mjög veika fugla á höf­uð­borg­ar­svæð­inu. 

Inflú­ensan herjar einkum á gæsir, en Ólafur telur að um níu­tíu pró­sent þeirra fugla sem hann hafi þurft að hafa afskipti af séu grá­gæsir. „Ég er búinn að sækja sjálfur fjórar álftir, sem er mjög óvenju­legt. Við sækjum mjög sjaldan álftir. En þær hafa greini­lega verið að fara eitt­hvað illa út úr þessu líka.“ 

Einn dagur á við hefðbundinn mánuð

Reykja­vík­ur­borg miðl­aði því til borg­ar­búa í vik­unni að láta Dýra­þjón­ust­una vita af veikum eða dauðum fuglum, en fólk er beðið um að með­höndla þá ekki sjálft. Sjálfur hvetur Ólafur almenn­ing að hika ekki við að láta í sér heyra finni fólk dauða fugla. „Það er svo mik­il­vægt og mun hjálpa til við að halda þessu í skefjum.“

Ólafur segir að yfir­leitt sé minna að gera hjá mein­dýra­eyðum í jan­úar en fuglaflensu­far­ald­ur­inn hafi breytt því nokkuð. Þegar blaða­maður ræddi við Ólaf var klukkan að verða tvö eftir hádegi, en þá var hann þegar búinn að fá tutt­ugu til­kynn­ingar um dauða fugla þann dag­inn. „Sem er meira en hefð­bund­inn mán­uður.“

Fyrstu þrjá daga vik­unnar giskar Ólafur á að hann hafi sótt allt að sjö­tíu fugla og nokkra tugi í vik­unni þar á undan. Hann segir þó erfitt að meta hvernig fjöldi dauðra fugla þró­ist á milli daga því að til­kynn­ing­arnar taki alltaf kipp þegar fjallað er um far­ald­ur­inn í fréttum. „En það er klár­lega stíg­andi í þessu á heild­ina litið.“ 

Einhvern veginn gengur þetta upp

Þau svæði sem hann hefur helst þurft að heim­sækja eru Vatns­mýrin, þar sem gríð­ar­legt magn af fuglum hefur drep­ist. „Tjörnin auð­vitað, það eru dag­legar heim­sóknir þangað. Bakka­tjörn úti á Nesi og í sveit­ar­fé­lög­unum í kring líka.“

Aðeins tveir starfs­menn sinna því að sækja fugl­ana, Ólafur og einn annar sem vinnur hálfan dag­inn. Síðustu dagar hafa því verið anna­samir.

„Ótrúlegt en satt, ein­hvern veg­inn gengur þetta upp. En ég skal alveg játa það að maður þarf að skipu­leggja sig vel, því þetta eru ekki einu verk­efnin sem við höfum. Við þurfum að fara í skóla og eitra og í rottu­út­köll hjá fólki og svona, sem er ekk­ert voða­lega til í að bíða.“ 

Sjálfur seg­ist hann trúa á það að bregð­ast hratt við þegar fólk þarf aðstoð mein­dýra­eyðis, enda skipti þjón­usta þeirra fólk miklu máli. „Í þessum geira er fólk rosa­lega tví­stíg­andi, veit bara ekk­ert hvað það á að gera. Þetta eig­in­lega hel­tekur hug­ann og því fyrr sem við getum komið, því far­sælla. Það sem gefur djobb­inu okkar gildi er bara hvað maður upp­sker mikið þakk­læti hjá fólki. Maður er að bjarga deg­inum hjá þeim.“

Finnur til með dýrum sem þjást

Það að sækja dauða fugla er hluti af hvers­degi mein­dýra­eyð­is­ins, en Ólafur telur að senni­lega séu fleiri fuglar í borg­inni en fólk heldur almennt. „Eðlilega falla ein­stak­lingar. Fuglar eru mis­sterkir til að höndla vírusa og kalda veðrið og allt þetta. Dulinn þáttur í borg­ar­líf­inu eru dýr sem fara illa. Þau geta farið illa af bílum, fólki, öðrum dýrum og mann­virkjum þess vegna. Það er alveg nóg að gera í þessu heilt yfir.“

Spurður hvort það taki á að horfa upp á svona mik­inn dýra­dauða segir Ólafur að það venj­ist eins og hvað annað. „En auð­vitað finnur maður til með ein­stak­lingum sem eru að þjást. Flestir sem eru að vinna í þessu eru unn­endur dýra, ástríðu­fólk um dýr. Þannig að þetta er leið­inda­þáttur í þessu, en mjög mik­il­vægur.“