Konur í valdastöðum ekki ávísun á aukið kvenfrelsi

Í fyrsta skipti í Íslands­sög­unni eru stjórn­ar­mynd­un­ar­við­ræður í höndum þriggja kvenna sem allar eru for­menn sinna flokka. Það eru þær Kristrún Frosta­dóttir, for­maður Sam­fylk­ing­ar­innar, Þor­gerður Katrín Gunn­ars­dóttir, for­maður Við­reisnar og Inga Sæland, for­maður Flokks fólks­ins. En er það til marks um það að blað hafi verið brotið í kven­frels­is­bar­áttu í nýaf­stöðnum alþing­is­kosn­ingum?

Gyða Margrét Pét­urs­dóttir, pró­fessor í kynja­fræði við Háskóla Íslands, segir að það sé nýtt að sjá þrjár konur í þess­ari stöðu. Það skipti máli upp á þá til­finn­ingu fólks að konur geti verið í þessum sporum, alveg eins og karlar.

Aftur á móti sé það útbreidd trú fólks að ef jafnt hlut­fall kvenna fáist í valda­stöður eða ef konur fái að vera í for­svari, líkt og í stjórn­ar­mynd­un­ar­við­ræðum, sé það ávísun á jafn­rétti, kven­frelsi og bætta stöðu ann­arra und­ir­skip­aðra hópa. 

„En það er í raun­inni ekk­ert sama­sem­merki þar á milli,“ segir Gyða Margrét. „Auðvitað skipta …