Klukkan er rétt skriðin yfir miðnætti á kosninganótt og ég er á leiðinni úr Valsheimilinu yfir í Kolaportið þar sem Samfylkingin heldur sína kosningavöku. Þær tölur sem þegar hafa borist hafa verið flokknum mjög í vil og ég býst við því að fólk fari að flykkjast þangað í hrönnum, enda nánast náttúrulögmál að fólk vill helst djamma með þeim sem eru að sigra kosningar.

„Það er röð“

Ég reynist sannspá. Þegar ég geng fyrir hornið við Bæjarins Beztu blasir við mér margra metra röð fólks sem bíður þess að verða hleypt inn á gleðskapinn. Það mætti halda að það væri verið að opna nýjan kleinuhringjastað þarna inni. Ég dáist að metnaðinum í mannskapnum að standa hérna, enda gríðarlega kalt. Sérstaklega hér því það er hvasst svona nálægt sjónum. Fólkið hjúfrar sig upp að hvert öðru. 

Sjálf hef ég ekki tíma til að bíða í röðinni, það styttist í fyrstu tölur úr Reykjavíkurkjördæmunum, og auk þess er ég í vinnunni. Það fer yfirleitt betur á því að norpa í biðröðum í sínum eigin frítíma. Ég geng að dyrunum, en þar er þvaga fólks sem ég sé fyrir mér að þurfa að olnboga mig í gegnum til að komast inn. 

Biðin langaRöðin teygði sig á tímabili alla leið að Tryggvagötu.

Mynd: Golli

Kona sem stendur aðeins innar en ég biðst inngöngu. „Það er röð,“ segir maðurinn í dyrunum og bendir á mannmergðina sem teygir sig meðfram húsveggnum. Konan útskýrir að hún sé í kosningastjórn flokksins í Kópavogi og hafi aðeins brugðið sér út til að fá sér að reykja. Maðurinn horfir á hana skeptískur og hleypir henni hvorki lönd né strönd.

Samkomutakmarkanir tvíeykisins

Þremur lögregluþjónum er hleypt inn um hliðardyr. Þeir ræða við fólk þar. Það virðist vera einhvers konar eftirlit með kosningavökunni að eiga sér stað. Ungur maður framarlega í röðinni grínast með það að það sé verið að passa upp á samkomutakmarkanir þar sem Víðir Reynisson og Alma Möller séu stödd inni, enda nánast ótvíræð andlit langra samkomutakmarkana í faraldrinum.