„Ég er Ísfirð­ingur. Ég er nú búin að búa lengur í Reykja­vík en ég kalla mig enn þá Ísfirð­ing. Þau sem eru alin upp úti á landi eru öðru­vísi en borg­ar­börnin sem eru vön að fá allt upp í hend­urnar. Við þurftum að láta okkur nægja það sem var.

Ég er alin upp við að raf­magnið geti farið, engar birgðir koma, þú þarft að láta þér nægja að púsla eða dunda þér við eitt­hvað, það er ekki stans­laus afþrey­ing. Ég get látið mér leið­ast, látið hug­ann reika. Það virð­ist vera vanda­mál í dag að það er ekki hægt að láta sér leið­ast. Ég á tví­tugan son og ég hef tekið hann reglu­lega í „afnetun“ eins og ég kalla það. Það er fínt fyrsta dag­inn, annan dag­inn er þetta að koma en þriðji dag­ur­inn er erf­iður. Svo kemur það. Ef það er ekki stans­laust áreiti í gangi þá sefur hann betur. 

Ég hef gengið í gegnum nokkur áföll. Ég hef reynt að brjóta þau niður í skref og þegar ég er komin yfir áfallið þá hef ég vanið mig á að fá mér tattú. Þegar ég hef álitið að það hafi mótað mig fyrir lífs­tíð, þá hef ég fengið mér merki á sjálfa mig til að minna mig á það sem gerð­ist og að ég komst yfir það. Stærsta áfallið mitt var tví­mæla­laust þegar ég fylgdi bróður mínum í gegnum líkn­ar­með­ferð. Það var virki­lega erfitt.

Svo eru ákveðnir þættir í lífi mínu sem hafa gert það að verkum að ég hef bara þurft að gjöra svo vel og þroskast. Ég hef þurft að standa fyrir því sem ég hef sagt og gert, standa fyrir framan fólk, við­ur­kenna mis­tök mín og bæta fyrir þau. Það er ákveðin reynsla. 

Ég fór í mark­þjálfun og hafði nú ákveðna skoðun á því fyrir fram, en þegar á reyndi fannst mér það akkúrat passa fyrir mig að brjóta þetta upp og hugsa: Hvað get ég gert, hvernig ætla ég að leysa þetta og hvað þarf ég til þess?

Við þurfum að njóta stund­ar­innar. Mér finnst það stundum vanta. Mér finnst mik­il­vægt að við áttum okkur á því að við erum partur af sam­fé­lagi. Við erum ekki aðal­núm­erið í lífi ann­arra. Við þurfum stundum að bakka og kyngja stolt­inu fyrir sam­fé­lagið.“