„Ég missti móður mína þegar ég var tíu ára. Það var mikið áfall. Pabba minn þegar ég var 14, 15 ára. Það var líka mikið áfall – að vera orð­inn for­eldra­laus ungur,“ segir Gunn­björn Guð­munds­son, prent­ari á eft­ir­launum. „Ég hef alla tíð starfað við það. Bæði erlendis, í Noregi, og hérna heima á Íslandi,“ útskýrir hann.

Gunn­björn segir blaða­manni að hann sé átt­ræður og yngstur átta systk­ina. „Nú eru bara þrjú eftir, tvær systur og ég. Þær hafa reynst mér mjög vel – þær voru eldri en ég og gátu komið í stað­inn fyrir for­eldramiss­inn.“ Hann segir það hafa bjargað sér í gegnum ung­lings­árin að hafa átt systk­ini sín að. Spurður hvort hann sakni ekki þeirra sem fallin eru frá svarar hann því ját­andi. „Mjög mikið.“

Einkum var Gunn­björn náinn einum bróður sínum, en sá var tíu árum eldri. „Við vorum miklir vinir og töl­uð­umst alltaf við dag­lega. Þegar maður horfir til baka – ég er orð­inn svo gam­all – þá sakna ég margra systk­ina minna en þó mest hans. Við vorum svo góðir vinir, þótt hann væri tíu árum eldri en ég. Stór­gáf­aður strákur.“

Gunn­björn er ekk­ill en hann á tvö börn sem eru honum bæði nákomin og kær. „Þau hugsa vel um gamla mann­inn, það gefur líf­inu gildi. Annars er ég voða mikið einn og mér líkar ekki að vera einn. Það held ég að engum líki við. Það er mjög erfitt þegar maður er orð­inn svona gam­all að vera einn. Bæði er tím­inn lengi að líða og áhuga­málin fá. Einveran er orðin svo þjak­andi eitt­hvað. En þegar maður er orð­inn svona gam­all þá hefur maður ekki mikið val.“