Skipið var varla sjó­hæft. Það hafði legið bundið við bryggju í rúm fjögur ár og á þeim tíma hafði ekk­ert við­hald farið fram á vélum eða sigl­inga­bún­aði. Fyrir örfáum dögum hafði hópi véla­manna og háseta úr gömlu áhöfn­inni verið smalað um borð í flýti og þeim sagt að hafa skipið til­búið við fyrsta tæki­færi, helst í gær. Hópurinn hafði gert sitt besta en þegar skipið lagði úr höfn rétt fyrir hádegi 30. jan­úar 1945 treysti Friedrich Petersen skip­stjóri fleyi sínu enn var­lega. Hann ákvað að sigla fremur rólega vestur eftir og tölu­vert frá strönd­inni eftir við­ur­kenndri sigl­inga­leið í stað þess að bruna á fullri ferð nán­ast í fjöru­borð­inu eins og Wilhelm Zahn vildi, en hann leit líka á sig sem skip­stjóra um borð. Petersen ótt­að­ist að slíka sigl­ingu myndu skrokk­ur­inn og vél­arnar ekki þola og hann fékk að ráða.

Hvaða sigling var þetta?

Þess vegna var Wilhelm Gustloff um þrjá­tíu …