Tveir karl­menn hitt­ast á óræðum stað. Hittast þeir til að ríða í rjóðri? Hittast þeir á höf­uð­borg­ar­svæð­inu? Hittast þeir í Grikk­landi til forna? Hittast þeir til að dást að sér eins og Nars­issus í læknum? Hittast þeir til að tala saman af fullri alvöru? Hittast þeir til að horfa á sjálfan sig í fúl­ustu alvöru?

Eitt er víst að þeir hitt­ast á litlu leik­sviði í Kópavogi þar sem leik­hóp­ur­inn Lab Loki hefur fundið nýjan tíma­bund­inn sama­stað á jaðr­inum, eins og svo oft áður. Leik­stjór­inn Rúnar Guð­brands­son er við stjórn, eða reyndar óstjórn. Hann gefur leik­ur­unum lausan taum, finnur sögum þeirra far­veg og amast ekki yfir því þegar eitt­hvað fer úrskeiðis. Allt er í boði, allt er í lagi, allt er til umræðu.

„Árni Pétur er leynivopn í íslensku leikkhúsi“

Á síð­asta ári stóð Lab Loki fyrir upp­færslu á Marat/Sade eftir Peter Weiss í Borg­ar­leik­hús­inu þar sem leik­arar á efri árum komu saman til að fram­reiða for­tíð­ina, með öllum sínum beyglum og ölduróti, yfir í nútíð­ina. Sýningin heppn­að­ist kannski ekki full­kom­lega en var skín­andi dæmi um hvernig ófull­komið leik­hús getur stuðað, hvatt áhorf­endur til hugs­unar og síð­ast en ekki síst skemmt.

„… og hvað með það?“ vekur svip­aðar til­finn­ingar og Marat/Sade þó að hlát­ur­inn sé ríkj­andi að þessu sinni í bland við trega­fullan harm. Textinn er sam­suða af spuna, eigin texta leik­ara og örstutt brot úr verkum á borð við Englar í Ameríku eftir Tony Kuschner, Ást­ar­saga 3 eftir Kristínu Ómars­dóttur, Bent eftir Martin Sherman, sem öll eiga það sam­eig­in­legt að fjalla um til­veru sam­kyn­hneigðra karl­manna.

Árni Pétur Guð­jóns­son er leyni­vopn í íslensku leik­húsi. Hann er umbúða­laus, hug­rakkur og lætur allt flakka. Frelsið hrein­lega geislar af honum sem og hisp­urs­leysið. Hann daðrar, grín­ast, dansar og á ein­hverjum tíma­punkti geltir, í algjör­lega óborg­an­legu atriði. Sigurður Edgar er kannski ekki kunn­ugur íslenskum leik­hús­á­horf­endum en hann hefur dvalið og þróað sína list í Svíþjóð und­an­farin ár. Radd­styrkur og leik­tækni hans eru kannski ekki á sama stigi og hjá Árna en Sigurður bætir það upp með dans­andi lip­urð og kímni­gáfu. Sigurður er mót­vægi við Árna en þeir styðja líka hvor annan. Kennir sá eldri hinum yngri eða öfugt? Eða kannski bæði?

Áskorun til hinsegin eða kynsegin einstaklinga að skrifa leikverk

Eins og pistill­inn ber með sér er „… og hvað með það?“ upp­lifun frekar en leik­sýn­ing sem hefur upp­haf, miðju og endi. Fortíð, sam­tíð og fram­tíð graut­ast saman í vell­ingi þar sem hinseg­in­leik­inn er aðal bragð­bætir­inn. Örfáar sýn­ingar eru eftir en leik­hús­gestir eru hvattir til að taka sér drottn­ing­arnar á Priscillu til fyr­ir­myndar og skella sér í ævin­týra­ferð upp í Kópavog, þar sem allt getur gerst.

Nokkur ögrandi loka­orð eru við hæfi sem nið­ur­lag þessa pistils … Getur ein­hver hinsegin kona eða kynsegin ein­stak­lingur vin­sam­leg­ast tekið upp penna og skrifað leik­verk um sinn raun­veru­leika. Þetta er ekki spurn­ing heldur hvatn­ing og áskorun. Hinsegin raddir verða að heyr­ast hærra og á stærri leik­sviðum.