„Pabbi var heróínfíkill og dó“

Ana Aguilera starfar í Icewear Woolhouse í Aust­ur­stræti og seg­ist ekki sætta sig við hvað ungt fólk fær fá tæki­færi á Spáni.

„Pabbi var heróínfíkill og dó“
Mjög ham­ingju­söm Ana Aguilera starfar í Icewear Woolhouse í Aust­ur­stræti. Mynd: Ana Aguilera

„Ég kom til Íslands fyrir átta árum, flutti þá hingað til lands. Ég er frá Suður-Spáni, Sevilla.

Lífið var ekki auð­velt á Spáni, þar eru ekki tæki­færi fyrir ungt fólk. Sama hvar þú lærir eða við hvað þú vinnur, ungt fólk fær ekki mögu­leika, það á að vinna frítt eða fá nem­enda­samn­inga. En fólki líkar það ekki.

Svo ég ákvað að yfir­gefa Spán.

Ég var með tengilið, systur vinar míns. Hún sagði að það væri gott að vera hér. Svo mörg tæki­færi á Íslandi í vinnu en lífið er miklu auð­veld­ara hér. Og það er rétt. Þess vegna dvaldi ég hérna áfram. Ég er mjög ham­ingju­söm á Íslandi.

Ég byrj­aði í upp­vaski á Hard Rock og svo byrj­aði ég að starfa hér, búin að vera hér í ár og tvo mán­uði.

Lífið mitt er saga. Ég er reyndar ætt­leidd af pabba mínum. Þannig er að ég á líf­fræði­lega móður en líf­fræði­legur pabbi minn dó þegar ég var eins árs. Og seinni pabbi minn ætt­leiddi mig. Ég vissi þetta ekki fyrr en ég var fjórtán ára. Svo það breytti mér pott­þétt.

Mamma átti mig mjög ung, þegar hún var átján ára. En pabbi var heróín­fík­ill. Svo hann dó. Og hún var ein með mig. Svo hún er sú sem hefur haft áhrif á mig, hetjan mín; hún kenndi mér hvað er mik­il­vægt í líf­inu og hvað ég ætti ekki að sætta mig við. Og þess vegna er ég á Íslandi. Ég sætti mig ekki við minna.

Ég vissi ekki að ég væri dóttir pabba míns. Því seinni pabbi minn var búinn að vera í lífi mínu síðan ég var tveggja ára. Svo ég man ekki lífið án hans. Og mamma faldi það mjög vel. En það kom að þeim tíma­punkti að hún þurfti að segja mér það. Ég var með öðru­vísi eft­ir­nafn og vissi ekki um það. Þau földu það mjög vel. Settu mig í einka­skóla og til einka­læknis svo ég myndi ekki upp­götva það. En svo vildi ég ferð­ast þegar ég var fjórtán ára og þá varð mamma að segja mér þetta.

Ég er núna tutt­ugu og átta ára og varð móðir þegar ég var tutt­ugu og þriggja ára, hér á Íslandi. Þökk fyrir það, þá hef ég lært mikið af sögu mömmu minnar. Ég sætti mig ekki við neitt sem er ekki gott. Fyrsta rauða flaggið sem ég sé – sem minnir á sögu mína – og þá fer ég. Út af því fór ég frá Spáni, ég var ekki ánægð með vinnu­skil­yrðin þar.“

Kjósa
51
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.
Tengdar greinar

Fólkið í borginni

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Mest lesið í mánuðinum

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár