„Ég heiti Aron Martin Ásgerð­ar­son og við erum í Tjarn­ar­bíói. Ég var að mæta í vinn­una sem sviðs­stjóri Tjarn­ar­bíós. Ég sé um að leik­myndir séu á sínum stað, að fólk hafi það sem það þurfi til að búa til list­ina sína. Það er mjög kósí að mæta í vinn­una, sér­stak­lega þegar sam­starfs­fólkið er líka í húsi. Þá er ótrú­lega góð stemn­ing. Ég ræð hvenær ég mæti, ég hef verið að mæta svo­lítið snemma, ég er oft að fara heim þegar hinir koma í hús í hádeg­inu. Við ráðum tím­anum okkar svo­lítið sjálf. 

Ég held að ég sé A-týpa en B-týpa í anda. Ég held að ég hafi á ein­hverjum tíma­punkti orðið of gam­all til að vera B-týpa og ósjálfrátt orðið A-týpa. Ég reyni að vera kom­inn upp í rúm um mið­nætti og ég sofna yfir­leitt fljótt. Stundum vaki ég til þrjú en vakna samt klukkan átta. 

Ég tek svona ung­linga­köst stundum þar sem ég vil vaka fram á nótt og spila tölvu­leiki. Ég fæ að vera ábyrgð­ar­laus í smá­stund. Þótt ég vakni klukkan átta og sjái eftir því að hafa vakað svona lengi, þá fékk ég samt að vera ekki til í smá­stund, engin ábyrgð og engin pressa. Ég upp­lifi sjálfur eins og ég sé með mikla ábyrgð í líf­inu en miðað við marga aðra er hún kannski ekki svo mikil. Ég er í svo mörgum störfum til dæmis og finn engan flótta neins staðar. Þá er stundum bara fínt að setja sím­ann á flug­véla­still­ingu og spila Counter-strike.

Ég er að leik­stýra leik­riti í Mos­fellsbæ, Línu Langsokk, svo er ég fríl­ans í kvik­mynda­gerð og í meist­ara­námi í rit­list. 

Akkúrat núna er það meist­ara­námið sem fyllir mig mestri lífs­fyll­ingu. Það er svo­lítið leið­in­legt hvernig allt tekur tíma frá því að ég njóti náms­ins hund­rað pró­sent en ég er að kom­ast þangað. Þegar ég er búinn með þessi verk­efni ætla ég að búa til meira rými fyrir masters­námið.

Ég er að kom­ast að því hvernig penni ég er. Mér finnst gaman að skrifa stutt, ekki ljóð, en örsögur, sem ég var ekki að búast við að myndi heilla mig svona. Ég er líka búinn að vera að fók­usa mikið á hand­rita­skrif og kom­ast að því að ég kann eitt­hvað þar. Sjálfs­ef­inn er aðeins að fjara út. Ég finn ekki þessa ábyrgð­ar­til­finn­ingu í skrif­unum. Mér finnst erfitt að ákveða hvaða hug­mynd er nógu góð til að vinna áfram með en þegar hún kemst á flug upp­lifi ég mikið frelsi. Þá vellur upp úr mér texti og allt verður létt­ara, tím­inn hverfur.

Ég er líka mjög sjón­rænn penni er ég að kom­ast að, finnst gaman að lýsa umhverfi í sem fæstum orðum. Mér finnst líka gaman að lýsa fólki. Ég hef fengið nótu um að það sé eins og mér líki ekki við fólkið sem ég er að skrifa. Það notar gróft orða­lag en ekki á ljótan hátt. Ég hef alltaf verið hrif­inn af grótesku í list. Mér finnst gaman að skrifa um fólk sem er gallað og vera hrein­skil­inn með gall­ana. Mér finnst mik­il­vægt að umfaðma grótesk­una í okkur öllum. Annars verður heim­ur­inn mjög flatur. Það er eitt­hvað gróteskt við okkur öll, hvort sem við berum það utan á okkur eða ekki, gróteskan er þarna og ef við ætlum að bæla þann hluta af okkur þá held ég að það muni á end­anum leiða til þess að við missum tökin. Ég elska gallað fólk.

Hvað er mest gróteskt við mig? Hvað ég get verið alveg ógeðs­lega ósam­kvæmur sjálfum mér því ég er karl­maður í bata. Ég var virkur alkó­hólisti og fáviti þegar ég var yngri. Ég mæti oft 16 ára mér í hausnum, hann er enn þá þarna og ef ég bæli hann of mikið þá verð ég eitt­hvað sem ég er ekki. Hann er partur af lands­lag­inu.

Sú lífs­reynsla sem hefur mótað mig mest átti sér stað rétt áður en ég varð edrú. Þegar ég sótti um í Lista­há­skól­anum og fyrir mér var það stórt og mót­andi því ég var ótrú­lega veikur og á allt annarri veg­ferð í líf­inu heldur en ég er núna. Ég var í mjög venju­legu starfi og ekki að elta ham­ingj­una og þetta var bara skyndi­á­kvörðun að sækja um og ég komst inn og milli þess að ég komst inn og hóf nám fór ég í með­ferð og varð edrú. Svo byrj­aði ég í skól­anum og fann bara að ég væri búinn að finna mína hillu. En það gerð­ist alveg óvart og ég hef ríg­haldið í hana síðan. 

Ég held að ham­ingjan felist í því að fá að vera þú sjálfur. Að fá að vera í friði, bæði innra með þér og í umhverf­inu þínu. Og að vera sáttur, ég held að það sé lyk­ill­inn, að taka heim­inn í sátt.“