Við borð eitt á Borg­ar­bóka­safn­inu í Sól­heimum situr Gunnar Lúð­víks­son og flettir í gegnum Morg­un­blaðið. Þarna hefur hann setið í klukku­tíma að „leið­rétta Moggann“ eins og hann orðar það og er ekki alveg búinn enn enda tekur það sinn tíma að hans sögn. Þetta gerir hann flesta morgna, flettir í gegnum blöðin og blaðar í bókum. Hann tekur ekki mikið af bókum í láni, hann les þær bara hér á safn­inu. Hann telur mik­il­vægi bóka­safna fel­ast í fróð­leiknum sem þar er að finna.  

Hann er ekki mættur á slag­inu þegar bóka­safnið er opnað, sem er klukkan tíu, en svona næstum því. Gunnar á heima í hverf­inu og að hans sögn er þetta eini stað­ur­inn, opin­bera rýmið, sem hann nýtir sér, í raun eini stað­ur­inn utan heim­il­is­ins sem hann ver miklum tíma á. Gunnar er orð­inn níræður. 

Hann er ekki sá eini sem mætir á hverjum …