Í þessu afar stutta verki er sagt frá fjöl­skyldu sem stendur frammi fyrir heila­bilun heim­il­is­föð­ur­ins. Með hvers­dags­legum setn­ingum er brugðið upp myndum af því hvernig mað­ur­inn smám saman glatar færn­inni til þess að sinna dag­legu lífi og hvernig það hefur áhrif á fólkið hans. 

Örverpi eftir Birnu Stef­áns­dóttur hlaut Bók­mennta­verð­laun Tómasar Guð­munds­sonar fyrr á þessu ári. Á inn­an­verðri kápu má sjá rök­stuðn­ing dóm­nefndar, en þar segir meðal ann­ars að Örverpi hafi verið „val­inn stíll sem er um leið mynd af sjálfu við­fangs­efn­inu, hverf­ist um gloppur og eyður og hvernig við fyllum í þær með eigin til­veru og hug­myndum“.

Það eru einmitt þessar eyður og gloppur sem gera Örverpi heill­andi. Aldrei er vikið að því orði að ástandið sé erfitt, sorg­legt eða átak­an­legt. Fjarvera til­finn­inga­sem­innar er helsta ein­kenni verks­ins. 

Ljóð­mæl­and­inn er örverpið sem bókin er kennd við. Yngsta barnið í þess­ari fjöl­skyldu sem þarf að laga sig að …