„Ég heiti Mikael Sig­urðs­son og er fæddur í Hrísey, það eru örugg­lega ekk­ert margir lif­andi í dag sem eru fæddir hérna og eiga heima hérna. Ég er ekki viss um að það sé neinn bara. Ég er nýorð­inn átt­ræður og er þakk­látur fyrir góða heilsu, það er það sem skiptir öllu máli, sér­stak­lega þegar maður þekkir hvernig það er að vera heilsu­laus. Maður er búinn að lenda í svo mörgu um dag­ana, búinn að brotna oft og vera skor­inn upp. Það er númer eitt, tvö og þrjú að geta gengið.

Ég þekki ekk­ert annað en að búa í Hrísey. Mér líður alltaf langtum best hérna, það er kyrrðin. Þó að við séum með íbúð inn frá, á Akureyri, þá efast ég um að við séum búin að sofa í hálfan mánuð í íbúð­inni, það eru frekar barna­börnin sem nota hana. En hún er þá til.

Það var eitt mjög erfitt ár, 1959, þegar flug­slysið varð á Vaðla­heiði. Þá fór­ust þrír héðan, þar af ferm­ing­ar­bróðir minn og annar vinur sem var ári eldri, við vorum mjög miklir vinir. Það var mjög erfitt. Þarna voru hjón sem misstu tvo stráka.

Við höfum aldrei verið ein­angruð hérna. Eina skiptið sem mér hefur fund­ist ég vera inni­lok­aður er þegar ég var í Grímsey, ég fór oft út í Grímsey þegar ég var í fisk­vinnslu­vél­unum, og þegar ég var þar einu sinni og gisti þá gerði norð­vestan, alveg brjálað veður, við komumst varla neitt. Við vorum þarna í þrjá daga. Það gat ekk­ert skip komið upp að bryggj­unni. Engin flug­vél. Það er í eina skiptið sem ég hef fundið fyrir inni­lok­un­ar­kennd.“