Egill Helgason hefur háð glímu við kvíða og þung­lyndi, og finnst mik­il­vægt að ræða geð­rænan vanda jafn opin­skátt og ann­ars konar þrautir. „Ég hef tekið dýfur. Síðustu tvö, þrjú árin hef ég reyndar verið mjög góður. En á tím­anum fyrir Covid tók ég slíka dýfu að ég var eig­in­lega ekki mönnum sinn­andi. Ég vakn­aði á morgn­ana og mín fyrsta hugsun var að heim­ur­inn væri að far­ast. Mér fannst ég vakna í ein­hverri klemmu, í ein­hverju skrúf­stykki. Það er mjög and­styggi­leg til­finn­ing. Ég hef notað lyf gegn þessu. Stundum er verið að segja að maður eigi ekki að nota þessi lyf en þau hafa hjálpað mér. Kvíði, þung­lyndi, eft­ir­sjá. Þetta losar mig pínu­lítið undan þeirri áþján.“

Þetta er meðal þess sem fram kemur í for­síðu­við­tali Heim­ild­ar­innar við Egil. 

Hans alversta tíma­bil var í kring um 2016–2017. En hvað gerð­ist þá?  „Trump var kos­inn. Þetta byrj­aði um það leyti sem Trump var kos­inn. Ég veit ekki hvort það trig­ger­aði það en ég var sjálf­sagt ekki í góðu formi þegar það gerð­ist. Þá fór ég að hafa svo miklar áhyggjur af sjálfum mér og fjöl­skyld­unni minni. Ég hafði pen­inga­á­hyggjur, heilsu­fars­á­hyggjur, og þetta varð að ein­hvers konar þrá­hyggju. Í raun­inni var ég ekki að hafa áhyggjur af neinu sér­stöku, þetta varð ein­hvern veg­inn einn stór vönd­ull sem maður heldur áfram að vefja upp á sig. Það er síðan mjög merki­legt hvernig þetta fer að hafa áhrif á lík­amann, hvað maður getur orðið lík­am­lega veikur af því að vera þung­lyndur. Ég hefði aldrei trúað því.“

Hjá Agli lýsti þetta sér í verkjum. „Ég var allur í verkjum. Líkaminn verður svo strekktur, hugs­unin er svo sterk að hún getur búið til verki. Þessi per­íóða, 2016–17, var langerf­ið­asti kafl­inn sem ég hef nokkurn tím­ann upp­lifað. Ég vona að ég eigi aldrei eftir að sökkva svo djúpt aftur. Ég var eig­in­lega ófær til allra hluta um tíma.“

Eins og hjá svo mörgum þá er þessi vandi þekktur í fjöl­skyldu hans. „Ég er ekki einn. Þetta er alveg þekkt fen­ómen. Þetta liggur dálítið í fjöl­skyld­unni, ein­hver við­kvæmni. Það hefur eng­inn farist úr þessu en við höfum sum átt í erf­ið­leikum með svona.“ Hann seg­ist hafa leitað sér sál­fræði­að­stoðar en fannst það ekki hjálpa sér mikið, að tala. „Fjöl­skyldan mín er það sem hefur reynst mér best, ástúð þeirra. Og svo göngut­úrar, góðir göngut­úrar. Ég geng með sjónum, úti á Gróttu, úti á Nesi. Það er heil­næm­ast.“

Áskrif­endur geta lesið við­talið við Egil í heild sinni hér.