„Ég heiti Una Björg Jóhann­es­dóttir og við erum á Iðu bóka­kaffi. Sem er upp­á­halds­kaffi­húsið mitt því hér eru bæði kaffi og bækur. Ég sæki Iðu frekar mikið, það er gott að koma hingað í morg­un­kaffi. Morg­un­boll­inn í dag er cortado. 

Umræðan í sam­fé­lag­inu fer ekki á milli mála þegar kemur að því hvað hefur verið mér efst í huga síð­ustu daga. Hún hefur vakið hjá mér alls konar spurn­ingar um fræðslu og skort á fræðslu. Við þurfum öll að gera betur. Við þurfum að standa saman og fræða hvert annað, fræða, fræða og fræða. Með fræðslu getur fólk tekið upp­lýstar ákvarð­anir. Umræðan kom ekki flatt upp á mig en hún er samt harka­legri en ég átti von á. 

Það augna­blik sem breytti far­vegi lífs míns var þegar ég eign­að­ist börnin mín. Þau eru þrjú og það elsta sautján ára. Með fæð­ingu þeirra sá ég enn meiri ástæðu fyrir fræðslu og að sækja mér upp­lýs­ingar. Eftir að ég eign­að­ist börn varð ég opn­ari fyrir því að sækja mér meiri kunn­áttu og fræðslu um alla skap­aða hluti, það opn­aði heim­inn fyrir mér.

En líf mitt hefði samt getað orðið ríku­legt þó ég hefði ekki átt börn. Það er fullt af fólki sem á ekki börn og lifir mjög ríku og upp­lýstu lífi. En svona var þetta fyrir mér. Það mik­il­væg­asta sem ég hef lært er ást og umhyggja, sam­staða og skiln­ingur. Skiln­ingur, skiln­ingur og skiln­ingur, og sýna skiln­ing. Mér finnst svo freist­andi að skoða hvað er á bak við hatrömm­ustu skila­boðin sem maður sér úti í þjóð­fé­lag­inu. Af hverju verður fólk svona? Af hverju verður það svona stór­yrt og dóm­hart? Það hlýtur eitt­hvað að hafa orðið til þess? Þú ert ekki bara svona. Fólk fæð­ist ekki með hatur í sér. Kannski er fólk bara brotið fyrir eða aumt eða hefur orðið fyrir skiln­ings­leysi eða for­dómum sjálft. 

Ég sótti mér mest mína fræðslu í bókum, á inter­net­inu og hjá for­eldrum í kringum mig og hjá mömmu. Það mik­il­væg­asta sem ég lærði af mömmu var einmitt skiln­ingur og löng­unin til þess að sýna skiln­ing, eða, for­vitn­ina á bak við af hverju fólk hagar sér eins og það gerir. Þetta var ekki eitt­hvað sem við ræddum á okkar heim­ili, þetta var meira bara eitt­hvað sem hún gerði og ég tók upp eftir henni. Eða, ég tók eftir því að hún staldr­aði við fólk og mér fannst það áhuga­vert, það vakti áhuga minn á fólki og af hverju það er eins og það er. 

Börnin mín hafa sömu­leiðis kennt mér um skiln­ing. Af því að þau kalla á skiln­ing hjá manni, að þurfa að setja sig í þeirra spor, þó það tak­ist ekki alltaf. Þá verður þú að horfa á lífið frá öðrum sjón­ar­hornum. 

Ég er svo hrædd um að þessi umræða leiði eitt­hvað annað og meira af sér, af því að það er svo mikil heift, ofbeld­is­verk eða eitt­hvað sem erfitt er að taka til baka.“