Þessi grein birtist fyrir meira en 2 árum.

„Það er alltaf erfitt að opna á að hafa beitt ofbeldi“

Í hverri viku leita að jafn­aði þrír gerend­ur í heim­il­isof­beld­is­mál­um sér að­stoð­ar hjá Heim­il­is­friði í fyrsta skipti. Markmið með­ferð­ar er að gerend­ur hætti að beita of­beldi og taki ábyrgð á sjálf­um sér. Sál­fræð­ing­ar hjá Heim­il­is­friði segja mik­ið tabú að gang­ast við því að hafa beitt of­beldi. Skömm­in er enn meiri hjá kon­um sem eru gerend­ur.

„Það er alltaf erfitt að opna á að hafa beitt ofbeldi“
Hjálpa gerendum Mjöll Jónsdóttir og Jóhanna Dagbjartsdóttir, sálfræðingar hjá Heimilisfriði, hjálpa fólki sem hefur beitt heimilisofbeldi. Mynd: Heiða Helgadóttir

Mikil skömm einkennir þann hóp fólks sem leitar sér aðstoðar hjá Heimilisfriði eftir að hafa beitt heimilisofbeldi. „Þetta er tabú. Það er alltaf erfitt að opna á að hafa beitt ofbeldi, og viðurkenna það,“ segir Jóhanna Dagbjartsdóttir, sálfræðingur hjá Heimilisfriði. Undir þetta tekur Mjöll Jónsdóttir, sem einnig starfar þar sem sálfræðingur: „Já, þessu fylgir mikil skömm. En mér finnst fólk vera tilbúið að takast á við hana. Allavega þau sem koma til okkar,“ segir hún. 

Heimilisfriður er meðferðar- og þekkingarmiðstöð um ofbeldi í nánum samböndum. Um 150 manns koma á hverju ári í fyrsta viðtal til Heimilisfriðar til að leita sér aðstoðar eftir að hafa beitt heimilisofbeldi. Alls eru fjórir sálfræðingar sem koma að verkefninu en sinna einnig annars konar sálfræðimeðferð.

Vilji til að axla ábyrgð

„Við búum hér við ákveðinn lúxus því flestir koma hingað af fúsum og frjálsum vilja. Vissulega kemur hingað fólk sem er vísað til okkar, …

Kjósa
8
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár