Daniil - 600

★★★

Þrjár og hálf stjarna

Það er eng­inn skortur á nýliðun í íslensku tón­list­ar­sen­unni. Nokkrar nýjar stór­stjörnur verða til árlega og hell­ingur af nýst­irnum skjót­ast upp á him­in­hvolfið og kalla á athygli. Daniil hlaut nýlega tit­il­inn Nýliði árs­ins á Hlust­enda­verð­launum útvarps­stöðva Sýnar. Það var verð­skuldað, enda hið drullu­netta lag hans og Joey Christ, Ef þeir vilja beef, eitt af flott­ustu lögum síð­asta árs. Það er ekta stráka­lag sem maður sér fyrir sér gutta á hvítum hlýra­bolum með útbelgda brjóst­kassa iðka hanaslag við. Beefið er á nýju plöt­unni auk sjö ann­arra mis­á­heyri­legra laga. Verkið er nýlega komið á streymi en vín­yl­plata ku vænt­an­leg í sumar.

 Daniil – Daníel Moros­hkin – rúm­lega tví­tugur rapp­ari, hefur alið mann­inn í Árbæ og þakk­aði rapp-ung­linga­starfi í félags­mið­stöð­inni í þakk­ar­ræð­unni. Hann er mjög vin­sæll með góða töl­fræði á Spotify. Hann er þó til­tölu­lega nýbyrj­aður, þótt platan 600 sé reyndar hans önnur. Fyrsta, 300, kom út 2019.

 Það er fín fram­þróun í gangi og 600 mun betri en 300. Daniil er öruggur rapp­ari, flæðir vel og hefur áheyri­lega rödd, hvort sem hún er þurr eða mölluð með autotjúni eða öðrum effektum. Hann er með trausta sam­starfs­menn, pródúser­ana Tómas Gauta Ótt­ars­son (eþs Tommy on the tracks) og Matthías Eyfjörð þar fremsta í flokki. Gesta­gangur er í lög­unum, áður­nefndur Joey Christ gerir stór­góða hluti í Beefinu, danski rapp­ar­inn Ussel á gott innslag í Ástin mín og sjálfur Friðrik Dór á væna inn­komu í Aleinn.

 600 er stutt plata, ekki nema 22 mín­útur. Fast á hæla Ef þeir vilja Beef, koma fín lög eins og opn­un­ar­lagið 10 af 10, Svört nótt, þar sem sótt er í sarp Lay Low, safa­ríki poppslag­ar­inn Aleinn og Bakvið grímuna, sem er meira popp en hipphopp og nettur Áttu-fíl­ingur í gangi. Önnur lög eru síðri en platan er fín sem heild. Maður hefur samt á til­finn­ing­unni að enn betri hlutir séu á leið­inni og von­andi verður styttra í 900 en á milli 600 og 300.

Lúpína - Ringluð

★★★

Þrjár og hálf stjarna

Líkt og Daniil er Nína Solveig Andersen nýskriðin yfir tví­tugt. Hún notar lista­manns­nafnið Lúpína og Ringluð er hennar fyrsta sóló­plata, 9 lög á tæp­lega 25 mín­útum. Nína býr í Noregi og tón­listin er samin og pródúseruð af henni og skóla­fé­lögum hennar í tón­list­ar­skól­anum LIMPI í Lil­lehammer, þar sem boðið er upp á árs­nám í tón­list­ar­sköpun.

Tónlist Nínu er raf­magnað og dreym­andi popp og hún hefur nefnt Emilíönu Torrini sem inn­blástur. Ekki heyri ég þó bein áhrif þaðan, heldur minna sum lög mig á Spil­verkið, á ein­hvern ein­kenni­legan hátt. Nína er þó auð­vitað engin Diddú. Hún er með fína rödd en ekki eins glað­lega, enda hvílir súr­sæt dep­urð yfir plöt­unni, sem sýnir sig í fínum íslenskum textum – melankól­ískum hug­leið­ingum um ást­ina og það kjaftæði allt og ein­mana­leika. Heild­ar­svipur og hljóð­heimur plöt­unnar er virki­lega vel heppn­aður. Alls konar óvænt auka­hljóð og taktar koma manni skemmti­lega á óvart, eins og til dæmis mjög frum­legt „breakdown“ í lag­inu Ást­ar­bréf, lag sem hefur verið að gera það gott á Tiktok og á streym­isveitum (platan er líka til á CD). Ást­ar­bréf er besta lagið á plöt­unni en önnur stór­góð eru Tveir mis­mun­andi heimar, Ég veit ég vona og Alein. Lagið Lúpínu bossa nova er svo næstum því glað­legt enda í suð­rænum fíl­ingi. Ekki alveg samt því „þrátt fyrir sól og blóm, vantar eitt­hvað, ég er svo tóm“, eins og hún syngur.

 Lúpína er nafn sem fólk ætti að leggja á minnið, ekki bara sem jurt sem flæðir yfir landið, heldur sem mjög efni­legt popp­verk­efni. Nína Solveig er svo von­andi bara rétt nýbyrjuð, enda ótví­ræðir hæfi­leikar hér á ferð, hæfi­leikar sem geta ekki annað en að slíp­ast til og eflst í fram­tíð­inni.