„Einmitt núna er ég í vinn­unni og ætla að klippa á þér hárið, en það sem er mér efst í huga er töl­fræði­á­fang­inn í háskól­anum sem ég er í, í tengslum við nám í sál­fræði. Þetta er ansi krefj­andi áfangi en ég var nokkuð ánægð með mig þegar ég fatt­aði stærð­fræð­ina. 

Skemmti­leg­asti áfang­inn í skól­anum heitir eig­ind­legar aðferðir. Við erum að horfa á kvik­mynd­ina Lömbin þagna og greina hana, ásamt því að skrifa sjálfs-etnógrafíu sem er mjög áhuga­vert. Þá áttu að skrifa um minn­ingu og hvernig þú upp­lifðir hana. 

Í stað þess að velja eina minn­ingu valdi ég tíma­bil og skrif­aði um tengslin við fjöl­skyld­una mína sem er í Vottum Jehóva. Ég er að skoða og greina tengslin við hana í gegnum tíð­ina. Mér fannst mjög áhuga­vert að skoða þetta og það kom mér á óvart hvað ég upp­lifði mikla reiði vegna þess­ara tengsla. 

Ég var sjálf í Vottunum þar til ég varð sex ára, en fjöl­skyldan mín er ennþá í Vottunum. Ég tala ekk­ert við fjöl­skyld­una mína sem er þar enn, þannig að hún veit ekk­ert af þessu verk­efni. Ég held henni væri samt alveg sama ef hún vissi af því. Seinna langar mig til að taka við­tal við ein­hvern sem hefur hætt í Vottunum, en það gæti verið við­kvæmt mál­efni fyrir marga, því það eru svo margir sem hafa upp­lifað ofbeldi inni í svona sér­trú­ar­söfn­uðum. 

Varðandi Lömbin þagna þá hef ég séð hana margoft. Það sem heillar mig við hana er hvernig sýn Clarice á Hannibal Lecter breyt­ist í gegnum mynd­ina. Því þú ert með fyr­ir­fram ákveðnar hug­myndir um fólk fyrst þegar þú kynn­ist því. Við erum öll þannig. Við erum ótrú­lega dóm­hörð að eðl­is­fari.“