Fyrir 250 millj­ónum ára voru öll meg­in­lönd Jarðar sam­an­komin í einni tröll­auk­inni heims­álfu sem við köllum Pangeu. Sú hafði verið við lýði í tæp 100 milljón ár og var reyndar byrjuð að trosna svo­lítið í sundur. Enn liðu þó tugir millj­óna ára áður en Pangea klofn­aði end­an­lega í tvær minni risa­álfur, Lárasíu og Gondwanaland, sem löngu síðar leyst­ust upp í þær dreifðu heims­álfur sem við þekkjum nú.

Pangea fyrir 250 millj­ónum ára. Hið mikla úthaf sem farið var að kljúfa risa­heims­álf­una í tvennt úr austri köllum við Tethys-haf en Mið­jarð­ar­hafið er nú einu leifar þess.

Ein­hverjar miklar nátt­úru­ham­farir urðu á þessum tíma — við lokin á hinu svo­nefnda Perm­tíma­bili — og meiri­hluti allra líf­vera á Jörðinni dó út í þeim ham­förum, en nægi­lega margar teg­undir lifðu til að lífið náði sér aftur á strik, risa­eðl­urnar tóku þá fljót­lega að þró­ast og löngu seinna (eftir aðra fjölda­út­rým­ingu) við spen­dýrin og við sjálf.

Þegar Jörðin hafði tekið á sig núver­andi mynd.

En hvernig mun Jörðin líta út eftir önnur 250 milljón ár?

Ekki er ráð nema í tíma sé tekið og vís­inda­menn eru nú að leggja síð­ustu hönd á kort af Jörðinni eins og hún mun líta út þá. Og sjá — þeir boða ykkur heil­miklar breyt­ingar.

Í fyrsta lagi verður þá orðin til ný risa­heims­álfa. Öll meg­in­löndin munu þá hafa safn­ast saman í eitt og ný Pangea verður til orðin. Þið skuluð líta á hana á með­fylgj­andi korti en helstu breyt­ing­arnar verða á þennan hátt.

Atl­ants­hafið heldur áfram að víkka og lokum verður það orðið svo vítt að sjálf Afríka smeygir sér inn á það og tekur á „rás“ norður eftir uns Afríka fyllir upp í Norður-Atl­ants­hafið og Atl­ants­hafið skreppur þá saman uns það verður ekki annað en stöðu­vatn.

Býsna stórt stöðu­vatn vissu­lega en bara stöðu­vatn samt.

Á jöðrum Norður-Ameríku og syðsta hluta Afríku verður nún­ingur mik­ill og þar mun hlað­ast upp mik­ill fjall­garður og eflaust verður nýr hátindur Jarðar á þeim slóðum.

Því þá verða Himalæja-fjöllin fyrir löngu farin að mol­ast ansi mikið niður og gætu verið orðin frekur lágreistur fjall­garður líkt og kannski Úral­fjöllin í Rúss­landi eru núna. 

Ant­ar­tíka verður á meðan runnin saman við Suður-Ameríku og mynda þær í sam­ein­ingu suð­vest­ur­hluta risa­álf­unnar. Austar hefur Ástralía farið á sann­köll­uðu spani norður á bóg­inn og rek­ist á Asíu. Ástralía og Suð­austur-Asía verða þá í sam­ein­ingu mikið land­flæmi en milli þeirra og Suður-Ameríku/Ant­ar­tíku heldur Ind­lands­hafið enn velli sem geysi­mikið inn­haf.

Það gæti verið orðið nokkuð þröngt allra syðst en ætti þó enn að ná saman við úthafið umhverfis, Kyrra­hafið í æðra veldi.

Í norð­ur­átt frá Ind­lands­hai verður Mið­jarð­ar­hafið orðið að nokkrum stöðu­vötnum inni í miklu flæmi. 

Asíuflæmið mikla verður nefni­lega runnið saman við Afríku í norðri og Ástralíu í suðri. Japan verður vafa­laust orðið hluti af meg­in­landi þegar hleðst upp nýr fjall­garður í kjöl­far árekst­urs Ástralíu við Asíu.

Hvað með Ísland? Fyrir 250 millj­ónum ára var Ísland ekki til, heldur fór það að hlað­ast upp á fleka­skilum þar sem Norður-Ameríka sagði skilið við Evrópu/Asíu þegar Pangea fór að klofna.

Dinogor­gonvar topp­ur­inn á til­ver­unni fyrir 250 millj­ónum ára, helsta kjöt­æta heims­ins. Hann var á stærð við mjög stóran hund en öllu betur tenntur. Af Dinogor­gon (eða frænkum hans) eru bæði risa­eðlur og spen­dýr sprottin.

Eftir önnur 250 milljón ár gæti Ísland hafa mal­ast niður í sjó­inn á ný en lík­legra verður þó að telja að Ísland — eða að minnsta kosti vest­ur­hluti lands­ins — skrimti enn ein­hvers staðar langt inni í landi þar sem Norður-Ameríka og Afríka hafa runnið saman.

Fari svo verður Reykja­vík — eða sá staður sem eitt sinn var Reykja­vík — mjög senni­lega í ekki nema 100 kíló­metra fjar­lægð frá þeim stað þar sem Dakar höf­uð­borg Senegals er núna. 

Og kannski varla það.

Þessa stund­ina telst Dakar vera 5.515 kíló­metra frá Reykja­vík.

Hugs­an­lega mun aust­ur­hluti Íslands á hinn bóg­inn fylgja Evrópu/Asíu-flek­anum þegar hann þrýst­ist austur á bóg­inn undan ásókn Afríku. Ein eða fleiri smá­eyjar norður af Evrópu gætu þá verið leifar Aust­ur­lands.

Þær verða þó ekki nógu norð­ar­lega til að ná inn á raun­veru­legt pól­svæði og á þess­ari Jörð verður heim­skautaís óþekkt og vænt­an­lega óskilj­an­legt fyr­ir­bæri.

En hver verða íbúar þess­arar nýju Pangeu eftir 250 milljón ár? Það er engin leið að segja en svo mikið er þó víst að menn­irnir verða ekki til lengur. Þeir verða löngu horfnir, hvort sem þeir hafa ein­fald­lega orðið útdauðir eða þró­ast yfir í eitt­hvað annað — og hugs­an­lega allt öðru­vísi líf­verur.

Allt dýra­líf hefur umturn­ast svo gjör­sam­lega síð­ustu 250 milljón árin að það er ein­fald­lega úti­lokað að spá hvað muni hafa þró­ast hér á jörð næstu 250 milljón árin.

Við munum aldrei sjá þau dýr, ekki frekar en það áreið­an­lega ótrú­lega til­komu­mikla lands­lag sem í boði verður í þess­ari nýju Pangeu eftir 250 milljón ár.

Og heldur ekki jurt­irnar sem þá verða á dögum. Fyrir 250 millj­ónum ára voru blóm­jurtir ekki til. Svo næstu 250 milljón árin gætu þró­ast ein­hverjar alveg splunku­nýjar jurta­teg­undir sem við getum ekki einu sinni ímyndað okkur núna.

Næstum synd að fá ekki að njóta þess.

En við höfum nóg að njóta hér og nú.

Ef við skemmum ekki of mikið í kringum okkur — og gætum þess að skrimta enn um sinn.

Hér er svo kortið yfir Jörðina eftir 250 ár sem ég tók trausta­taki á síð­unni Simon shows you maps en ég breytti örlítið.

Hér eru merkt inn borg­ar­stæði nokk­urra nútíma­borgaþótt auð­vitað verði þær löngu orðnar að dufti eftir 250 milljón ár.