Lesendur muna kannski eftir dul­ar­fullum hávaða sem heyrð­ist á Akureyri fyrir nokkrum miss­erum og komst reglu­lega í frétt­irnar. Í Ljósa­gangi hefur Dagur Hjart­ar­son fært hávað­ann dul­ar­fulla suður yfir heiðar, þar sem hann heyr­ist frá göngu­brú á Hring­braut og er orð­inn að sjálfum niði ald­anna. Eitthvað sem ærir marga nágranna brú­ar­innar, flestir borg­ar­búar eru hel­teknir af þessu dul­ar­fulla hljóði og auka­verk­an­irnar eru meðal ann­ars þær að skyndi­lega rjúka ljóða­bækur á topp­inn á met­sölu­listum.

Þetta er fín­asta upp­legg fyrir ljóð­ræna vís­inda­skáld­sögu. Fljót­lega fer maður þó að velta fyrir sér hver ætl­unin sé; á þetta að vera brand­ari eða alvara, er þetta bók um mátt ljóðs­ins eða góð­lát­leg háðsá­deila um ljóð­list­ina – eða jafn­vel bæði? Hvorugt gengur þó upp, bókin er sjaldn­ast sér­stak­lega ljóð­ræn eða djúp og enn sjaldnar fyndin. Tökum bara tvö dæmi:

„Augu þín tveir kransar sem voru lagðir ofan á morg­un­inn.“