Ég þótt­ist þekkja litla dreng­inn framan á káp­unni, um leið og ég fékk bók­ina í hend­urnar. „Sjaldan hefur „hin umkomu­lausa stutta bernska“ verið fest áhrifa­ríkar á mynd,“ skrifar Walter Benjamin um ljós­mynd af Franz Kafka, á svip­uðu reki og sá sem mundar kúreka­byss­urnar framan á mann­dómi eftir Þorvald Sig­ur­björn Helgason. Ég sá sjálfan mig í þess­ari bláu der­húfu, striga­skónum og silf­ur­litum sex­hleyp­unum. Og þessum dökku, alvar­legu augum. Þetta eru mín augu og þó ekki. Þau minna mig um leið á enn önnur augu. „Ólýs­an­lega döpur augu mæna á lands­lagið fram undan og eftir því hlerar kuð­ungur í stóru eyra.“ Þetta eru augu sem við könn­umst við, augu ókunn­ugs drengs sem við erum á ein­hvern hátt ævin­lega náin. Það sama má segja um ljóðin sem mynda mann­dóm Þor­valdar Sig­ur­björns Helga­sonar. Þetta eru mann­legar ímyndir, atriði, and­ar­tök úr lífi skálds, ljóð sem leit­ast við að veita les­anda inn­sýn í líf ann­ars, og …