Ég flutti til Dan­merkur og bjó þar í tvö ár. Þá var ég alltaf að hjóla í skól­ann, fimm kíló­metra leið upp brekku og allt, og það var ekk­ert mál. Það var skrýtið að koma til Dan­merkur og kunna ekki tungu­málið en læra það hægt og rólega. Fyrst fór ég í bekk þar sem voru bara Íslend­ingar og þá lærði ég ekki neitt í hálft ár. Síðan fór ég í danskan skóla og lærði miklu meira, mikið hraðar og kynnt­ist fólki.

Svo var ég að spila fót­bolta. Svo var traðkað á manni í fót­bolt­anum. Þá blæddi og þá hætti ég í fót­bolta. Og ég hef ekki æft fót­bolta síðan.  

Það er auð­mýkj­andi að fara úr umhverf­inu þar sem allt bendir til þess að þú sért bara beisikk. Í for­rétt­inda­stöðu, sam­þykktur, hvítur karl­maður, í íslenskum skóla á Íslandi og talar tungu­málið mjög vel. Fara í nýtt land og tala tungu­málið ekki …