Stundin ræddi við þing­menn, núver­andi og fyrr­ver­andi, póli­tíska starfs­menn í ráðu­neytum, svo sem aðstoð­ar­menn ráð­herra, og fólk sem hefur gegnt áhrifa­stöðum í stjórn­kerf­inu. Nær allir nefndu sömu hags­muna­sam­tökin þegar spurt var hverjir væru sterk­ustu hags­muna­hóp­arnir á Íslandi: Samtök atvinnu­lífs­ins, Við­skipta­ráð, Bænda­sam­tökin og Samtök fyr­ir­tækja í sjáv­ar­út­vegi. Þarna væru mestu pen­ing­arnir, besta skipu­lagið og lík­lega mesti árang­ur­inn. 

Athygli vakti að fáir nefndu í þessu sam­hengi sam­tök laun­þega, eins og Alþýðu­sam­band Íslands, sem sjálft seg­ist hafa náð gríð­ar­legum árangri í hags­muna­gæslu fyrir laun­þega. Þeir hags­munir eru þó almenn­ari, enda hags­munir allra laun­þega aug­ljós­lega dreifð­ari en hags­munir fyr­ir­tækja­eig­enda. 

Einn við­mæl­and­inn velti því upp hvernig skil­greina ætti hags­muna­hópa; ef það væru bara allir hópar sem hefðu ein­hver bar­áttu­mál væru sam­tök um nýja stjórn­ar­skrá lík­lega sá hópur sem mest áhrif hefðu haft á stjórn­mála­um­ræð­una, en sú bar­átta væri hug­mynda­fræði­leg, sner­ist ekki um pen­inga, líkt og hags­muna­bar­átta fyr­ir­tækja­eig­enda. 

Milljarður í hagsmunagæslu

Kostn­að­ur­inn við að halda úti …