Fjöldi fólks minnt­ist í dag unga drengs­ins sem fannst lát­inn í Garðabæ í síð­ustu viku. 

Dreng­ur­inn hét Max­im­il­ian Helgi Ívarsson. Hann var nem­andi í Sjá­lands­skóla í Garðabæ. Bæði fjöl­skyldan hans, skóla­stjórn­endur, vinir og aðrir aðstand­endur minn­ast hans í minn­ing­ar­grein í Morg­un­blað­inu í dag með hlýjum orðum.

Sár söknuður í vinahópnum

Í gegnum tíð­ina hefur hann æft sund, lært á gítar og náð gula belt­inu í karate með vinum sínum. Hann stefndi á áfram­hald­andi æfingar í karate með haustinu. Vina­fjöl­skylda hans lýsir hæfi­leikum, húmor og góðum vin­skap.

„Þegar við kynnt­umst Maxa var hann ynd­is­legt krútt og góður strákur en eftir því sem árin liðu fórum við líka að sjá húmor­inn í þessum trausta vini og klára stráka­skotti sem hopp­aði svo létti­lega á milli pólsku, ensku og íslensku eftir því við hvern hann tal­aði. Daginn áður en hann hvarf frá okkur vann hann keppn­ina um frum­leg­ustu kök­una í félags­mið­stöð­inni en hann hafði bakað köku úr tómat­súpu!“

Þau segja djúpt skarð hafa verið höggvið í vina­hóp­inn, en eftir standa áhrif hans á vini og aðra sam­ferða­menn.

„Við sögðum við strák­ana nýlega og trúðum því alltaf að þeir yrðu alla ævi perlu­vinir“

„Við sögðum við strák­ana nýlega og trúðum því alltaf að þeir yrðu alla ævi perlu­vinir, líka þegar þeir yrðu ung­lingar og full­orðnir menn. Við vorum ekki í nokkrum vafa um það. En lífið er svo hræði­lega hverf­ult og nú getum við bara þakkað fyrir tím­ann með Maxa á meðan við glímum við sökn­uð­inn eftir þessum ljúfa og góða vini og fram­tíð­inni sem við héldum að við ættum eftir að eiga með honum. Í vina­hóp­inn er höggvið djúpt skarð en áhrif Maxa á húmor þeirra og sterka vin­áttu vara.“

Færði stolt, hlýju og gleði

Systur hans og makar þeirra lýsa honum sem ljósi sem muni lifa og ylja þeim um ókomna tíð. „Það var ást við fyrstu sýn. Gull­fal­legi litli bróðir okkar með stóru góð­legu augun. Síðan þá hefur þú alltaf fyllt okkur stolti, fært okkur svo mikla hlýju og enda­lausa gleði,“ skrifa þau. 

Hann var bæði dýra­vinur og góður með börn. „Þú varst einnig ynd­is­lega ljúfur og góður frændi og krakk­arnir litu mikið upp til þín. Okkur er minn­is­stætt hvað þú varst þol­in­móður, góður og lékst mikið við þau.“

Þá lýsa bekkj­ar­fé­lagar og kenn­arar honum með sama hætti, hann hafi verið umburð­ar­lyndur, ljúfur og frum­legur.

„Elsku Maxi okkar var mjög góður bekkj­ar­fé­lagi og traustur vinur. Hann var jákvæður, ljúfur og góður strákur. Hann gafst aldrei upp, var góður í skól­anum, nægju­samur, fynd­inn og kurt­eis. Hann var einnig frum­legur, hjálp­samur, list­rænn og hug­mynda­ríkur. Við eigum margar góðar og skemmti­legar minn­ingar um hann, t.d. þegar hann gerði tómat­súpukök­una í köku­keppn­inni og vann frum­leg­ustu kök­una og gerði flotta Minecraftverkefnið af Sjá­lands­skóla. Þegar við lékum okkur í gryfju­bolta, pógóbolta og bjuggum til snjó­kast­ala saman. Maxi gerði engum neitt mein og allir voru vinir hans. Hann tók engu per­sónu­lega og var aldrei leiður.“

Skóla­stjór­inn í Sjá­lands­skóla tekur undir þau orð. „Maxi var vin­margur og hann átti góða og trausta vini. Bekkj­ar­fé­lag­arnir minn­ast hans sem drengs­ins sem gerði engum neitt mein, eins og þau orða það svo fal­lega.“ 

Útförin fór fram í dag kl. 13 frá Vídalíns­kirkju.