Það var í einni af þessum endalausu janúarlægðum. Veðrið og myrkrið var farið að naga mig inn að beini, eins og eflaust fleiri Íslendinga. Geðslagið eftir því. Ég átti leið meðfram Reykjavíkurhöfn og það blés hressilega. Rokið sá til þess að snjórinn fann sér leið inn að hálsi og ég fór ósjálfrátt að hálfhnipra mig saman. Það brast í skipsskrokkunum og hvein í nýbyggingunum. Ég sá stóran hóp af dökkklæddu fólki nálgast. Þau voru dúðuð í túristaham með evrópsku tvisti, dökk í dimmunni bakvið hríðina. Þegar þau nálguðust og við mættumst, mitt í storminum, heyrði ég að þau töluðu frönsku ofan í treflana, sín á milli. Þau hnipruðu sig saman, eins og ég, og grettu sig móti veðrinu, aumingjans túristarnir. Öll nema eitt. Í miðjum hópnum var dökkhærður karlmaður. Hann var húfulaus og snjókornin settust létt í hárið á honum. Hann var eins og klipptur út úr bíómynd; mér fannst …
Sérðu villu? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.
Fylgdu höfundum og efni og fáðu tölvupóst þegar eitthvað nýtt kemur, einn á dag í mesta lagi. Því sem þú fylgir stjórnarðu á Minni síðu.
Athugasemdir