Við erum stödd í sum­ar­bú­staða­byggð, ein­hvers staðar sunnan Reykja­víkur. Miðað við kenni­leiti, íþrótta­kenn­ara­skól­ann og eþíópískan veit­inga­stað, er sögu­sviðið ein­hvers konar bræð­ingur af Laug­ar­vatni og Flúðum. Við kynn­umst þó lítið ferða­mönnum, flestar aðal­per­sónur bók­ar­innar virð­ast hafa búsetu hér, ýmist tíma­bundið eða til fram­búðar. Og sem fyrrum íbúi Laug­ar­vatns til skamms tíma get ég stað­fest að þessi sum­ar­bú­staða­hverf­is­bræð­ingur Guðrúnar Evu er tölu­vert líf­legri en sá svefn­bær.

Fjórar aðal­per­sónur skipt­ast á að segja sög­una; hin sextán ára Hanna, öryrk­inn Árni, ekkjan Borg­hildur og Aron Snær, ell­efu ára umkomu­laus strákur. Aron Snær fær að vísu bara einn kafla, ólíkt hinum sem öll fá tvo eða þrjá. En hann er samt mið­punktur sög­unnar af því hann er sá sem tengir þau öll saman, inn­byrðis kynni hinna þriggja eru sára­lítil.

Hanna er sögu­maður fyrsta kafl­ans. Maður fær snemma á til­finn­ing­una að …