„Við þurftum að veita sjálfum okkur aðstoð“

Sigríður Ása var ekki nema sautján ára þegar hún átti fyrsta son sinn. Þrátt fyrir að vera ein meðal jafn­aldra sinna og vina í þeirri stöðu gekk með­gangan og fæð­ingin vel fyrir sig. Tíu árum síðar, þegar hún varð ólétt að öðrum syni sínum, átti hún von á að því yrði eins farið og fékk því skell þegar svo varð ekki. „Ég hafði aldrei upp­lifað til­finn­ingar van­líð­unar fyrr en eftir að ég eign­að­ist miðju­strák­inn minn. Ég rek það til þess að ég var trámat­íseruð eftir fæð­ing­una, því það brákað­ist á mér rófu­beinið og ég gat ekki setið fyrstu þrjá mán­uð­ina af fæð­ing­ar­or­lof­inu. Ég vissi ekki að þetta gæti komið fyrir og var því ekki búin undir það. Ég átti erfitt eftir að ég átti hann en vissi ekki þá að þetta væru til­finn­ingar sem flokk­uð­ust lík­lega undir fæð­ing­ar­þung­lyndi, þó það hafi verið vægt. Mér fannst til dæmis alltaf erfitt að vera ein með hann og fannst ég til­gangs­laus.“