„Þarna frá hof­inu hljóp faðir minn undan sprengiregn­inu og upp í fjöllin hérna hinum megin,“ sagði far­ar­stjór­inn og benti upp í skógi þakta hlíð­ina sem við efstu tinda var hulin draum­kenndu mystri. Kyrrð­ar­feg­urð lá yfir ægi­fögru svæð­inu og sólin hafði nýbrot­ist fram og ylj­aði okkur sem snemma á rjóðum nýársmorgni stóðum við nokkuð afskekkt hindúa­hof í My Son-hof­þyrp­ing­unni um mið­bik Víetnam. „Sprengjan sem grand­aði megn­inu af her­fylk­inu hans lenti þarna,“ sagði hann og benti á stóran gíg í gróð­ur­sælli jörð­inni. Her­menn­irnir höfðu leitað skjóls í yfir þús­und ára gömlum hindúa­hofum sem UNESCO telur á meðal merk­ustu menn­ing­arminja jarðar. Banda­ríkja­her lét rigna yfir þau sprengjum og brenndi með napalmi. „Sem betur fer komst hann undan og náði saman við félaga í hernum suður í Cu Chi þar sem hann hélt til neðan jarðar næstu fimm árin á milli þess sem þeir spruttu upp úr holum sínum og gerðu árásir á banda­ríska …