„Það er ekki það að mér líki ekki við hann – ég hata hann,“ sagði síð­hærði bar­þjónn­inn þar sem við þeystum eftir enn einum þröngum stígnum í hverf­inu Karaköy í Istanbúl. Umkringd rak­ara­stofum, kaffi­húsum og börum allt um kring hafði okkur leikið for­vitni á að vita hvaða skoð­anir þessi ungi tyrk­neski hip­ster hefði á for­seta lands síns, Recep Tayyip Erdoğan. Svarið hér að ofan spratt nátt­úr­lega fram og af hóf­legum krafti allt þar til frek­ari smá­stíflur brustu: Jú, auð­vitað vildi hann ekk­ert með mann­fjand­ann hann Erdogan hafa! Maðurinn stóð gegn öllu því sem hinn ungi Tyrki stóð fyrir; ekk­ert nema íhalds­semin sem vildi auka vægi trú­ar­innar á öllum sviðum þjóð­lífs­ins á meðan hann fang­els­aði blaða­menn og tal­aði fyrir því að taka upp dauða­refs­ingar að nýju. Já, það væri í raun­inni ekk­ert mikið meira um þetta að segja, sagði þessi nýi vinur okkar, annað en að Erdoğan væri Erdoğan með mik­il­mennsku­brjál­æði.

Með Erdoğan allt um kring Recep Tayyip Erdoğan er alltum­lykj­andi í tyrk­nesku þjóð­lífi.

Mynd: Shutterstock

Við höfðum hitt bar­þjón­inn nokkru fyrr þar sem við hvíldum lúin bein á litlum hip­stera­legum djass­bar sem lá við þrönga götu í Karaköy-hverf­inu, ein­hverju elsta og sögu­fræg­asta hverfi Istanbúl. Hann var með axla­sítt dökkt hár, í tölu­vert rifnum galla­buxum, og til­heyrði aug­ljós­lega þeim stóra hópi bóhema og lista­manna sem setja mark sitt á hverfið. Við spjöll­uðum við hinn unga bar­þjón sem var for­vit­inn um Ísland og sagð­ist eiga sér þann draum að heim­sækja landið einn dag­inn og fá jafn­vel tæki­færi til þess að sjá norð­ur­ljósin. Hann var eins konar aðkomu­maður í Istanbúl, utan af landi, og trúði okkur fyrir því að hann hefði átt heldur erfitt með að fóta sig í stór­borg­inni. Þá sér­stak­lega eftir að hann skildi við eig­in­konu sína.