Í sorginni einn

Gunnar Eyj­ólfs­son leik­ari lést á dög­unum níræður að aldri. Gunnar hef ég þekkt og dáð alla mína ævi en kynni okkar urðu sér­stak­lega mikil á árunum upp úr alda­mótum. Þá stóð til að ég skrif­aði ævi­sögu hans og ég fékk að njóta bæði ein­stakrar sagna­snilldar hans og þess djúpa örlætis og góð­semi sem ein­kenndi þennan mikla lista­mann. Það verður mér ævin­lega til skammar að hafa ekki klárað verk­efnið, en sem betur fer tók Árni Bergmann það að sér í stað­inn og skrif­aði eftir honum frá­bæra bók, Alvara lífs­ins, sem ég hvet alla til að lesa sem vilja kynn­ast lista­mann­inum og mann­vin­inum Gunnari. En ég hafði þó tekið heil­mikið af við­tölum við Gunnar á sínum tíma, sem nota átti í bók­ina, og það fór ekki hjá því að ég hrif­ist af hve djúpt og náið hafði verið sam­band hans við móður sína, hina hnar­reistu alþýðu­stúlku Þorgerði Jós­efs­dóttur úr Keflavík, sem hann missti aðeins 14 ára gam­all. Frá því öllu sagði Gunnar mér af hrein­skilni og ein­lægni, jafn­vel þegar hann tal­aði um and­lát hennar þar sem sárs­auk­inn var greini­lega enn til staðar þótt sex ára­tugir væru liðnir. Í stað minn­ing­ar­greinar um Gunnar ákvað ég að ganga end­an­lega frá til prent­unar þeim við­tölum við hann sem sner­ust um hina mögn­uðu konu móður hans. Hann hafði raunar sjálfur lagt blessun sína yfir þessa við­talskafla á sínum tíma, og nú birti ég þá hér sem minn per­sónu­lega bauta­stein um góðan og örlátan og ógleym­an­legan vin.

Illugi Jök­uls­son

Fjöl­skyldanHér er Gunnar lít­ill með for­eldrum sínum og systur, þeim Þorgerði, Ívönu og Eyjólfi Bjarna­syni. 

Leiðin á Klepp   

Ég vona bara að þetta hafi verið fal­legt kvöld; því feg­urðin var henni svo mik­ils virði, henni mömmu.

Ég vona að sólin hafi hnigið til hafs í kyrru veðri en skýja­slæður ofan við sjón­deild­ar­hring­inn lit­ast fag­urrauðar og gular; ég vona að það hafi blikað fal­lega á Snæ­fells­jökul; ég vona að Esjan hafi verið djúp­blá; ég vona að það hafi sindrað á sundin; ég vona að brumið á hrísl­unum hafi verið farið að ilma.

Ég vona að glugg­a­rnir á vagn­inum hafi verið opnir svo hún hafi fundið ilm­inn af brum­inu.

Hún var bara nítján ára og hún var á leið­inni inn á Klepp.

Það hefur sjálf­sagt þótt saga til næsta bæjar þegar frétt­ist suður í Keflavík að Þor­gerður Jós­efs­dóttir væri komin á Klepp.

Svona óbrjáluð og skyn­söm eins og hún hafði alltaf virst vera, stúlkan!

Enda fylgdi fljótt sög­unni þangað suður eftir að hún Þor­gerður væri auð­vitað ekki orðin vist­maður á geð­veikra­hæl­inu inn við Sundin blá, heldur væri hún farin að vinna þar. Hún færi á kvöldin með vagn­inum inn eftir og sæti svo ger­valla nótt­ina yfir geð­sjúk­ling­unum.

Þetta átti víst að heita ein­hvers konar und­ir­bún­ingur fyrir ljós­mæðra­námið sem hún stefndi á.

Að sitja yfir brjál­æð­ingum á Kleppi? spurði fólk.