Þegar Bjarni Benediktsson tók við lyklunum að fjármálaráðuneytinu árið 2013 var efnahagslægð kreppuáranna á enda. Hagvöxtur var með því hæsta í Evrópu, ferðaþjónustan og útflutningsgreinarnar stóðu í blóma og talsvert svigrúm hafði myndast í ríkisfjármálum eftir að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingríms J. Sigfússonar hafði unnið bug á 214 milljarða fjárlagahalla með niðurskurði og skattahækkunum. Skuldastaða heimila og fyrirtækja hafði jafnframt batnað jafnt og þétt frá 2010 og glíman við eftirköst hrunsins var langt komin þótt enn ætti eftir að losa fjármagnshöft og ljúka uppgjöri á slitabúum föllnu bankanna. 

Þrennt stendur upp úr þegar rýnt er í arfleifð Bjarna Benediktssonar sem fjármála- og efnahagsráðherra á tímabilinu 2013 til 2017. Í fyrsta lagi var rekin hægrisinnuð skattastefna; byrðum var létt af hátekjuhópum, stóreignafólki og útgerðarfyrirtækjum en velt í auknum mæli yfir á lágtekju- og millitekjuhópa. Í öðru lagi var á áttunda tug milljarða af opinberu fé varið til höfuðstólslækkunar á verðtryggðum húsnæðislánum. Tvær skýrslur sem fjármálaráðuneytið vann að beiðni Alþingis sýna að þessir fjármunir runnu að miklu leyti til tekjuhæstu og eignamestu hópa íslensks samfélags. Í þriðja lagi var losun fjármagnshafta hrint í framkvæmd og samið við kröfuhafa fallinna fjármálafyrirtækja um að afhenda ríkinu verðmæti upp á hundruð milljarða í formi svokallaðra stöðugleikaframlaga. Nú er unnið að því að koma eignunum í verð og nota söluandvirðið til að grynnka á skuldum ríkisins.