Klukkan korter í níu á mánu­dags­morgni var salur Lista­há­skól­ans við Sæbraut að fyll­ast af fólki. Frétta­menn, sam­nem­endur og fjöl­skylda Almars, auk ann­arra for­vit­inna augna. Almar sat sem fyrr í kass­anum. Hann hafði vaknað tutt­ugu mín­útur yfir átta, og var, eins og fólk sem vakn­aði fyrir korteri, syfju­legur og úfinn. En í stað þess að njóta kaffi­boll­ans í ein­rúmi, sat hann nak­inn undir fimm flú­or­ljósa­perum, innan í plexí­gler­kassa fullum af sorpi, með tugi mynda­véla og hund­ruð augna á sér.

Þegar klukkan dró nær níu sló öðru hvoru þögn á hóp­inn, eins og eitt­hvað væri að ger­ast, en Almar lá sall­ar­ó­legur í rusla­hrúg­unni og klór­aði sér í hausnum. Ljós­mynd­arar snigl­uð­ust í hringum kass­ann og reyndu að ná nýju sjón­ar­horni, for­eldrar hans og eig­in­kona stóðu áhyggju­full með kross­lagðar hendur og frétta­menn pískr­uðu um hvernig best væri að nálg­ast þetta próf­mál í íslenskri fjöl­miðlun.

Salka, eig­in­kona Almars, tók upp síma og leit á klukk­una, sem var orðin eina mín­útu yfir níu. Hún snéri sím­anum að Almari. Hann kink­aði kolli, stillti sér upp í miðjum kass­anum og spyrnti upp einni hlið­inni á honum, lyfti hler­anum frá, og steig út.

Það small í ljós­mynda­tökk­unum eins og hrossa­brest. Almar tví­sté, klór­aði sér í pungnum, og svo aftur í hausnum, og hóp­ur­inn brast í fagn­að­ar­læti, klapp­andi og flaut­andi. Eftir lófa­klappið rölti Almar, enn kviknakinn, í átt­ina að fjöl­skyldu sinni. Rík­harður Óskar Guðnason, frétta­maður 365, reyndi að ná tali af lista­mann­inum, en Almar bauð honum ein­fald­lega góðan dag­inn, og gekk í burtu. Ríkarður reyndi aftur að spyrja spurn­ingar, en Almar sagði Ríkarði að hann gæti fengið sér Malt og Appelsín, sem væri að finna í kass­anum, og fór í faðm fjöl­skyld­unnar.

Eftir að hafa faðmað sína nán­ustu stóð hann enn úti á miðju gólfi. Nakinn, með tölu­verðan lík­ams­daun, umkringdur áhorf­endum, og enn þá mjög nývakn­aður. Klukkan var orðin níu. Hvenær lýkur lista­verk­inu?

„Takk fyrir mig. Ég held ég fái mér bara sígar­ettu,“ sagði hann svo, og storm­aði í burtu, í gegnum kaffi­ter­í­una, inn í vinnu­stofu list­nema. Þangað eltu hann nokkrir blaða­menn, konan hans og for­eldrar. Almar klæddi sig í föt; svartan bol, svartar buxur, setti á sig svarta húfu, fór í svartan leð­ur­jakka og bað vin­sam­leg­ast um að þurfa ekki að svara neinum spurn­ingum. Takk.

Vistin í kass­anum hafði greini­lega ekki verið ein­tóm sæla, og eftir þennan langa tíma inni í fjög­urra fer­metra rými fyrir allra augum var aug­ljóst að hann þráði smá frið. Hjónin röltu út fyrir, og elti mynda­töku­maður 365 þau hvert fót­mál. Hann kveikti sér í sígar­ettu, kúg­að­ist, hrækti, og reyndi að eiga í ein­hverju sam­ræðum við kon­una sína, með mynda­vél­ina enn þá í and­lit­inu. Engin landa­mæri á milli lífs og listar. Röddin var rám, enda ekk­ert verið notuð í heila viku. Einhver spyr hvort Almar eigi ekki að mæta í tíma. „Hey, jú!“ segir hann, drepur í rett­unni, og hverfur inn í skól­ann, með mynda­vél­ina á eftir sér.

Mögulega fallinn á mætingu

Eftir að Almar fór inn rák­ust blaða­menn á kenn­ara hans við Lista­há­skól­ann, Jóhann Ludwig Torfason. Hann spar­aði ekki stóru orðin um verk Almars. „Þetta hefur valdið straum­hvörfum. Ég hef verið hér í 10 ár og ég man ekki eftir öðru eins. Það verður talað um LHÍ fyrir og eftir Almar,“ segir Jóhann Ludwig. Spurður um hvort Almar þurfi að mæta strax í tíma seg­ist Jóhann ekk­ert vor­kenna honum. „Hann er senni­lega fall­inn á mæt­ingu.“ Óvíst er af fasi Jóhanns Ludwig hvort um grín eða alvöru sé að ræða. Kennarar Almars í nám­skeið­inu sem #nak­inník­assa til­heyrði eru Eirún Sig­urð­ar­dóttir og Huginn Þór Arason.

Jóhann Ludwig nefnir hót­un­ina sem barst vegna verks Almars. „Konan niður í Þver­holti er enn þá að jafna sig. Hún er enn þá í sjokki. Það hringdi maður og var brjál­aður yfir því að dóttir hans væri að horfa á klám á net­inu. Hann ætl­aði að mæta með tvo hand­rukk­ara sem hann þekkti,“ segir Jóhann Ludwig. Hann telur ekki ólík­legt að fólkið sem barði á glugga um tvöleytið aðfara­nótt fimmtu­dags teng­ist mann­inn.

En Almar er kom­inn úr kass­anum og inn í skóla­stofu. Nú þarf hann að fóta sig í fötum, og við hin þurfum að læra að lifa án þess að geta kallað bleikan, loð­inn lík­ama hans upp á skjá­inn með einum mús­arsmell.

Loforð Punktur Almars yfir i-ið sem var lista­verkið í kass­anum