Almar Atlason kemur í fyrsta sinn í viðtal eftir að hann yfirgaf kassann, þar sem hann dvaldi nakinn í viku í beinni útsendingu. Viðtalið er fremur óhefðbundið, og má hér lesa brot úr því.

Með töluverðri vinnu tókst blaðamanni að grafa það upp að Almar hefur ferðast víða um heiminn. Aðspurður að því hver hvatinn á bak við flakkið sé segist Almar hafa lært það frekar ungur, að sé maður fullur á einum stað þá er hann aumingi, en ef hann er fullur út um allan heim þá sé hann afreksmaður.

„Helst þurfa þessir staðir að vera langt í burtu frá hvor öðrum. En mér finnst gaman að fara á nýja staði, og hitta nýtt fólk, og gera eitthvað skrítið. Og leika. Fólk allstaðar kann að leika. Og við erum öll jafn ömurlega hrædd. Annars hef ég aldrei átt neitt sérstaklega mikið af minningum. Þær duga svo skammt.

„Ég reyni helst að segja aldrei satt.“

Í rauninni er ég kominn á þann stað að ég hef ekki hugmynd um það lengur hvort ég fór í nein ferðalög. Kannski eru þetta bara einhverjar sögur sem ég segi sjálfum mér, og orna mér við hvað ég sé æðislegur. Það hefur nú margur góður drengurinn lent í því að segja sömu lygasöguna svo oft að hann fer að trúa henni sjálfur. Og ég er svo mikill lygari, af því mér finnst svo ofboðslega gaman að segja ósatt. Ég reyni helst að segja aldrei satt. Einstaka sinnum slysast reyndar út úr mér einhver raunveruleiki, en það er yfirleitt óvart.

Líklega er þetta tilkomið vegna þess að fólk fær yfirleitt leið á mér frekar snemma. Og ef þú ert að lesa þetta viðtal við mig þá ertu örugglega kominn með leið á mér nú þegar.