Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 6 árum.

Fólk strandar á grænmetinu

Sú fé­lags­lega at­höfn að borða hef­ur breyst í tím­ans rás og æ fleiri borða nú ein­ir. Mörg­um vex hins veg­ar í aug­um að leggja á sig elda­mennsku fyr­ir eng­an ann­an en sjálf­an sig. Með ör­lít­illi skipu­lagn­ingu er þó lít­ið mál að elda fyr­ir einn, að mati Dóru Svavars­dótt­ur, sem stend­ur fyr­ir mat­reiðslu­nám­skeið­um þar sem þátt­tak­end­ur læra að elda smáa skammta úr holl­um hrá­efn­um.

Fólk strandar á grænmetinu
Kennir fólki að elda fyrir einn Algengir gestir á námskeiðum Dóru eru konur sem eru komnar yfir miðjan aldur og vantar hvatningu til að nenna að elda fyrir einn eða tvo, og svo strákar upp úr þrítugu sem eru farnir að sjá að skyndibitinn er dýr og ekkert svo hollur til lengri tíma litið. Mynd: Heiða Helgadóttir

Dóra Svavarsdóttir var aðeins 18 ára gömul þegar hún hóf störf í veitingageiranum með því að stofna kaffihús í stofunni heima í sveit. Í kjölfarið hóf hún kokkanám og hefur nú starfað í geiranum í yfir 20 ár. Dóra rekur í dag fyrirtækið Culina og heldur undir hatti þess ýmis matreiðslunámskeið þar sem hún hefur að leiðarljósi að draga úr matarsóun og auka þekkingu fólks og færni við að elda gómsæta og fjölbreytta grænmetisrétti. Dóra hefur meðal annars haldið námskeiðið Eldað fyrir einn en sú félagslega athöfn að borða hefur gjörbreyst í tímans rás, fólk hefur minni tíma, fleiri kjósa að búa einir og aðrir eiga erfitt með að fóta sig í eldhúsinu þegar að því kemur að færri munna er að metta.

Grænkál út í hræringinn

„Ég er frá Drumboddsstöðum í Biskupstungum og siglingar á Hvítá voru gerðar út af hlaðinu heima. Systir mín fékk upphaflega þá hugmynd að …

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár