Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 7 árum.

Litla Moskva átti meira erindi við samtímann en mig grunaði

Kvik­mynda­gerð­ar­mað­ur­inn Grím­ur Há­kon­ar­son fjall­ar um sögu sósí­al­ista í Nes­kaup­stað í nýrri heim­ilda­mynd sinni, Litlu Moskvu. Sósí­al­ist­ar voru þar með hrein­an meiri­hluta í 52 ár. Verk­efn­ið veitti hon­um inn­blást­ur sem nýtt­ist hon­um við gerð nýrr­ar mynd­ar sem kem­ur frá hon­um á næsta ári.

Litla Moskva átti meira erindi við samtímann en mig grunaði
Gvendur Stalín Guðmundur Sigurjónsson, eða Gvendur Stalín, var gallharður stalínisti þar til yfir lauk, en Grímur hóf tökur við Litlu Moskvu með honum.

„Það er svolítið áhugavert að hugsa til þess að þegar ég byrjaði að vinna að þessari mynd fyrir nokkrum árum þá virkaði sósíalisminn eins og stefna sem tilheyrði fortíðinni. Fólk hafði ekki lengur trú á verkalýðnum sem einhverju afli breytinga. Það var bara menntaða fólkið úr háskólanum sem var afl breytinga. En svo þegar myndin kemur út í dag þá er sósíalisminn orðinn miklu meira trend,“ segir Grímur Hákonarson, leikstjóri heimildamyndarinnar Litlu Moskvu, sem var frumsýnd í Bíó Paradís þann 16. nóvember.

Myndin fjallar um Neskaupstað sem hefur fengið viðurnefnið Litla Moskva í ljósi þess hve sterka stöðu róttækir vinstrimenn úr röðum sósíalista og síðar Alþýðubandalagsins, höfðu þar lengi vel. Þannig fór sá flokkur sem var lengst til vinstri á ás íslenskra stjórmála með hreinan meirihluta í bæjarfélaginu frá árinu 1946 til ársins 1998, þegar nokkur sveitarfélög á Austfjörðum runnu saman í sveitarfélagið Fjarðabyggð.

Við tökurGrímur Hákonarson, leikstjóri Litlu …
Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár