Hér­aðs­dómur Reykja­víkur dæmdi Land­spít­al­ann, fyrr í dag, til þess að greiða séra Braga Skúla­syni hálfa milljón króna í miska­bætur vegna ólög­mætrar ráðn­ingar. Mála­vextir voru þeir að Land­spít­al­inn aug­lýsti starf deild­ar­stjóra sál­gæslu djákna og presta laust og var Bragi meðal umækj­enda. Nið­ur­staða mats­nefndar var að bjóða skyldi Rósu Krist­jáns­dóttur starfið og var hún ráðin í starfið.

Bragi sætti sig ekki við það og höfð­aði mál þar sem hann krafð­ist við­ur­kenn­ingar á skaða­bóta­skyldu Land­spít­al­ans gagn­vart sér auk fimm millj­óna króna í miska­bætur. Bragi hóf störf á spít­al­anum árið 1989 og hefur starfað þar sam­fellt síðan þá. 

Nið­ur­staða mats­nefnd­ar­innar var sú að af þeim fjórum sem boð­aðir voru í starfsvið­tal hlaut Bragi lægstu ein­kun­inna. Litið var til fag­legar færni til að hafa umsjón með störfum djákna og presta, sam­skipta­færni, reynslu og þekk­ingu á stjórnun, þjón­ustu­lundar og  fram­tíð­ar­sýnar. Rósa fékk flest stig eða 4,33 en Bragi aðeins 3,61 stig.

Nið­ur­staða hér­aðs­dóms var að spít­al­inn hefði gerst brot­legur gegn stjórn­sýslu­lögum með því líta ekki til stjórn­un­ar­reynslu Braga. „ Óumdeilt er að við mat á stjórn­un­ar­reynslu umsækj­enda leit mats­nefndin ekki til stjórn­un­ar­reynslu stefn­anda úr starfi hans við sál­gæslu hjá for­vera stefnda, Rík­is­spít­ölum,“ segir meðal ann­ars í dóm­inum. Var það mat dóms­ins að með því að líta ekki til fyrri reynslu Braga hefði spít­al­inn brotið gegn rann­sókn­ar­reglu stjórn­sýslu­réttar sem lög­fest er í 10. gr. stjórn­sýslu­laga.

Dómurinn féllst því á með Braga að hann byggi yfir umtals­vert meiri stjórn­un­ar­reynslu en Rósa. Þá féllst dóm­ur­inn á að Bragi byggi yfir mun meiri menntun en Rósa, þar á meðal menntun á sviði sál­gæslu.

Þrátt fyrir það féllst dóm­ur­inn ekki á kröfu Braga um við­ur­kenn­ingu á skaða­bóta­skyldu Land­spít­al­ans. Tveir aðrir umsækj­endur hefðu verið boð­aðir í við­tal og hefði Braga ekki tek­ist að sanna að hann hefði hlotið starfið fremur en þeir hefði rétt verið staðið að ráðn­ing­unni. Hins vegar féllst dóm­ur­inn á miska­bóta­kröfu Braga. Um hana sagði dóm­ur­inn að sú van­ræksla við ráðn­ing­una að ekki var litið til þess að Bragi væri í reynd hæf­ari en Rósa til starfs­ins gæti að „að ófyr­ir­synju bitnað á orð­spori Braga og orðið honum þannig að meini.“