Unnið er að því á vegum Reykjavíkurborgar að setja upp hleðslustöðvar fyrir rafbílaeigendur í miðborginni á 26 stöðum. Horft er sértaklega til rafbílaeigenda sem búa í miðborginni en hafa ekki aðstöðu heima við til að hlaða bíla sína en einnig til þeirra sem starfa í miðborginni.

Til stendur að setja stöðvarnar, sem almennt eru kallaðar hlöður, upp í sumar. Þegar er búið að setja upp slíkar hlöður í bílastæðahúsinu við Vesturgötu og til stendur að setja þær einnig upp í bílastæðahúsinu á Hverfisgötu. Þá verða settar upp hlöður á Geirsgötu, Rauðarárstíg, við Höfða og víðar. Verkefnið kostar um 40 milljónir króna, eftir því sem fram kom í frétt á vefsíðu borgarinnar á síðasta ári.

Ekki til áætlun um framtíðaruppbyggingu

Þorsteinn Hermannsson, samgöngustjóri Reykjavíkurborgar, segir að verkefnið sé tilraunaverkefni sem muni nýtast til að meta árangur, framtíðarþörf og næstu skref. Litlar sem engar greiningar eða áætlanir um framtíðaruppbyggingu eru til hjá borginni hvað varðar uppbyggingu rafhleðslustöðva að sögn Þorsteins. „Við erum frekar stutt komin í þessu, ég held að það megi alveg segja það. Fyrsta skrefið er að setja upp þessar stöðvar í miðborginni, sjá hver nýtingin verður á þeim og hvernig það gengur. Það liggur ekki fyrir neitt stórt plan að öðru leyti, að svo stöddu.“

Þær stöðvar sem verið er að setja upp eru ákveðinn millileikur milli hraðhleðslustöðva sem settar hafa verið upp víða síðustu misseri og venjulegs heimilisrafmagns. Í hlöðunum tekur það um fjóra tíma að fullhlaða bíl, á venjulega heimilisrafmagni tekur það um átta klukkutíma en í hraðhleðslustöðvum er hleðslutími um hálftími. Þessar stöðvar gætu því hentað þeim sem búa og starfa í miðborginni vel, að mati Þorsteins. „Við höfum kallað þetta landlausa rafbílaeigendur, sem ekki hafa aðstöðu til að hlaða bílana inni á sinni lóð. Þetta á sérstaklega við um eldri hverfi borgarinnar, þar er takmarkaður fjöldi og jafnvel engin stæði inni á lóð. Það var samþykkt í borgarráði að fara af stað í í tilrauna- og þróunarverkefni ásamt Orkuveitu Reykjavíkur í þessum efnum. Þar á meðal er að setja upp fleiri hleðslustöðvar fyrir þessa landlausu rafbílaeigendur, til að prófa hvernig þær reynast og nýtast. Annað verkefni sem við ætlum í er að prófa að setja upp hleðslustöðvar á nokkrum ljósastaurum. Þær prófanir verða meðal annars fólgnar í því, fyrir Orkuveituna, að sjá hvert álagið yrði þá á rafveitukerfinu og hvernig virknin á þessum stöðvum yrði.“

Sé raunhæft að setja rafhleðslustöðvar á ljósastaura borgarinnar er ljóst að mikið hagræði myndi hljótast af því, þar sem rafmagnsstrengir eru þá þegar fyrir hendi sem hægt er að tengjast. Þær stöðvar yrðu þó aldrei kraftmiklar þar eð tengingarnar inn á kerfið eru ekki nægilega öflugar til þess. Um yrði að ræða hæghleðslustöðvar, líklega að mestu sambærilegar við heimilishleðslur. Engu að síður gætu slíkar stöðvar vel nýst í þeim hverfum og götum borgarinnar þar sem fólk á ekki eigin stæði en þarf að hlaða rafbíla sína.