Sakar þingkonu ranglega um þágufallssýki

Vil­hjálmur Bjarna­son, vara­þing­maður Sjálf­stæð­is­flokks­ins, upp­nefnir þing­konu Pírata sem „þágu­falls­sjúkan lög­fræð­ing“ í aðsendri grein sem birt­ist í Morg­un­blað­inu um helg­ina. 

Full­yrðir Vil­hjálmur að Þór­hildur Sunna Ævars­dóttir, þing­kona Pírata sem er lög­fræði­menntuð, hafi sagt á opnum fundi stjórn­skip­unar- og eft­ir­lits­nefndar: „mér langar að spyrja“.

Á upp­töku af fund­inum má hins vegar heyra að hún not­aði ýmist orða­lagið „mig langar að spyrja“ eða „vil ég spyrja“ þegar hún beindi spurn­ingum til gesta nefnd­ar­innar.

Eins og fjallað var um í októ­ber gekk Vil­hjálmur út af fundi þing­nefnd­ar­innar um vernd tján­ing­ar­frelsis sem hald­inn var í kjöl­far lög­banns Sýslu­manns­ins í Reykja­vík á umfjöllun Stund­ar­innar og Reykja­vik Media byggða á gögnum úr Glitni. Gerir Vil­hjálmur atvikið að umtals­efni í pistli sínum í Morg­un­blað­inu og segir að sér hafi blöskrað svar „lög­manns Blaða­manna­fé­lags Íslands“ við spurn­ingu um þagn­ar­skyldu og tján­ing­ar­frelsi blaða­manna. 

Svo virð­ist sem Vil­hjálmur sé hér að rugla saman per­sónum því það var Sigríður Rut Júl­í­us­dóttir, hæsta­rétt­ar­lög­maður og lög­maður Stund­ar­innar, en ekki lög­maður Blaða­manna­fé­lags Íslands, sem svar­aði spurn­ingum hans um þagn­ar­skyldu og tján­ing­ar­frelsi blaða­manna. Hjálmar Jónsson, for­maður Blaða­manna­fé­lags­ins, var hins vegar einnig á meðal gesta sem kall­aðir voru fyrir nefnd­ina.

Orðrétt sagði Vil­hjálmur við Sigríði á fund­inum: „Er það virki­lega svo að tján­ing­ar­þörf og tján­ing­ar­frið­helgi blaða­manna sé meiri heldur en ann­arra í þessu landi, og víkja þá þessi ákvæði í þessum 142 lög­gjöfum [sic] fyrir tján­ing­ar­frelsi blaða­manna? Er það skiln­ingur lög­manns­ins?“ Hún svar­aði með einu orði: „Já.“ 

Vil­hjálmur gagn­rýnir þetta svar í pistli sínum í Morg­un­blað­inu. „Með öðrum orðum þá er það skiln­ingur þessa lög­manns að blaða­mönnum sé frjálst að valsa um og birta þjóf­stolin trún­að­ar­gögn. Eina við­mið­unin er að „gögnin eigi erindi við almenn­ing“ og um „opin­bera per­sónu“ sé að ræða. Hvort tveggja að mati við­kom­andi blaða­manns. Tekið skal fram fyrir les­anda að meðal þeirra laga­bálka um þagn­ar­skyldu sem um ræðir er öll lög­gjöf um heil­brigð­is­mál, þar með sjúkra­skýrslur ein­stak­linga,“ skrifar Vil­hjálmur.

Hann telur að með svari lög­manns­ins við spurn­ingu sinni hafi fundur stjórn­skip­unar- og eft­ir­lits­nefndar þró­ast út fyrir mörk þing­skap­ar­laga en útskýrir þá afstöðu sína ekki frekar. „Þegar svar þessa mik­ils­virta lög­manns var komið fram taldi fávísi þing­mað­ur­inn að fundur í stjórn­skip­unar- og eft­ir­lits­nefnd væri kom­inn út fyrir öll mörk þess sem lög um þing­sköp kvæðu á um. Fund­ur­inn var ekki lengur til upp­lýs­ingar eða eft­ir­lits. Fávísi þing­mað­ur­inn sagð­ist ekki sitja undir svona bulli og gekk af fundi,“ skrifar Vil­hjálmur.

Í upp­hafi greinar sinnar segir hann: „Það er kunn­ara en frá þurfi að segja að það eru mann­rétt­indi að vera svo heimskur sem maður vill.“ Þá endar Vil­hjálmur grein sína með eft­ir­far­andi hætti: „Þessi grein er skrifuð til verndar tján­ingar- og per­sónu­frelsi sem kann að fel­ast í per­sónu­vernd. Verð íslenskri þjóð að góðu.“