Musteri kaup­skap­ar­ins í Kaup­manna­höfn er áreið­an­lega Magasin du Nord.

Versl­un­ar­húsið stóra og glæsi­lega sem „við“ áttum einu sinni.

Það var í þann tíð þegar „við“ áttum hálfa Kaup­manna­höfn, að því er virt­ist.

Reyndar ætti ég kannski að hafa gæsalappir utan um „áttum“ ekki síður en „okkur“ því þegar hall­aði undan fæti kom í ljós að eignir „okkar“ í Kaup­manna­höfn stóðu allar á brauð­fótum, höfðu verið keyptar með mjög skuld­settum yfir­tökum og „við“ misstum þetta allt úr hönd­unum.

Þar á meðal missti Jón Ásgeir Jóhann­es­son Magasin du Nord.

Því það var hann sem hafði keypt Magasin du Nord, þótt á vel­mekt­ar­dögum útrás­ar­vík­ing­anna tækjum við gjarnan svo til orða að „við“ ættum hitt og þetta glingur sem þeir höfðu keypt í útland­inu.

Sem sagt - „við“ og Jón Ásgeir misstum Magasin du Nord.

Nú les ég í dönsku blöð­unum að Magasin mali svo­leiðis gull að nýir eig­endur - sem keyptu á bruna­út­sölu á sínum tíma þegar „við“ misstum eign­ina - þeir viti varla aura sinna tal.

Og hverjir eru þeir?

Jú, þar mun vera fremstur í flokki maður frægur á Íslandi á sínum tíma, Philip nokkur Green, sem ýmist var við­skipta­fé­lagi eða við­skipta­fjandi Jóns Ásgeirs og kom til Íslands í miðju hrun­inu og ætl­aði að kaupa allar eignir Baugs á tíkall.

Eða hvað það var.

Það gekk ekki alveg, sem betur fer, leyfi ég mér að segja, því Philip Green er með ófé­legri mönnum ef ég man rétt.

En Magasin du Nord fékk hann þó, og fram­leiðir semsé enda­lausa pen­inga á þeirri eign sinni.

Enda nóg að gera í búð­inni, það er óhætt að segja.

Hjör­leifur í dyra­gætt­inni á her­bergi And­er­sens.

En nema hvað, í skó­deild­inni í Magasin hitti ég Íslend­ing, Hjörleif Hrings­son, sem þar hefur unnið síðan í hrun­inu. Hann býr raunar í Málmey í Svíþjóð en skýst til Dan­merkur í vinn­una og líkar greini­lega vel hjá frændum vorum.

Mér heyrð­ist hann ekki vera á heim­leið.

En hann bauðst til að sýna mér und­ar­legt her­bergi í þessu risa­vaxna vöru­húsi.

Á sínum tíma var hreinsað innan úr nokkrum húsum í nágrenni vöru­húss­ins og þau sam­einuð því svo inn­an­frá séð er þetta allt einn óslitið gímald, en virð­ast nokkur hús að utan­verðu, einkum baka­til.

Og í einu þess­ara húsa, uppi á fimmtu hæð undir súð, var her­bergi þar sem ævin­týra­skáldið H.C. Andersen hafði búið í einn vetur þegar hann var 22ja ára.

Það var vet­ur­inn 1827-28, einmitt um svipað leyti og fjöldi íslenskra mennta­manna var að gera sig gild­andi í borg­inni.

Og bak við fund­ar­hergi stjórnar Magasin du Nord, þar er sem sé hægt að skoða þessa vist­ar­veru skálds­ins.

Henni hefur verið haldið í upp­runa­legri mynd eftir mætti.

Þetta er fátæk­legt her­bergi og þar hefur áreið­an­lega verið köld vist yfir vet­ur­inn.

Þetta her­bergi er ekk­ert sér­stakt safn, sagði Hjör­leifur mér. Það er engum mann­fjölda beint þangað. 

Her­bergið er bara þarna, rétt eins og H.C. Andersen hafi aðeins brugð­ist sér frá.

Það er eitt­hvað svo­lítið fal­legt við það.

En samt skrýtið til þess að hugsa að í fund­ar­her­berg­inu fyrir framan kunni erkikap­ít­alisti eins og Philip Green að messa yfir sínu fólki græða meira og meira, meira í dag en í gær, en inni í kytr­unni sé H.C. Andersen með krók­loppnar hendur að skrifa litlu stúlk­una með eld­spýt­urnar.

Pípu­hattur galdra­karls­ins?

Skrifað og skrifað, það gat Andersen.

Hann hafði þó kamínu. Ef myndin prent­ast vel sést að hún er ögn hreyfð.

Fleti skálds­ins.