Kaup­manna­höfn er afar hyggelig borg, og vistin hér í Jónshúsi hefur verið ein­stak­lega þægi­leg.

Borgin er þó greini­lega ekki alveg hættu­laus.

Í hitteð­fyrra­dag var til dæmis brot­ist inn í húsið í annað sinn á stuttum tíma.

Þjófur braut sér leið gegn úti­hurð­ina og fór inn til að ræna og rupla.

Ekki voru það þó gamlir munir úr eigu Jóns for­seta eða Ingi­bjargar konu hans sem hann ásæld­ist, né mik­il­væg hand­rit fræði­manna.

Þess í stað fór hann niður í kjall­ara, þar sem er sjálf­sali, braut hann upp og stal eilít­illi skipti­mynt.

Sama mun þjóf­ur­inn raunar hafa gert hið fyrra sinni.

Eftir að hafa náð í skipti­mynt­ina brá hann sér svo á kló­settið þar í kjall­ar­anum og spraut­aði sig svo­lítið.

Menn gera það víst sumir.

Þjóf­ur­inn náð­ist á eft­ir­lits­mynda­vél og nú hefur verið komið í veg fyrir að þetta end­ur­taki sig.

Og ég hér uppi á fjórðu hæð varð ekki var við neitt.

Þegar ég sá mynd­ina af honum úr eft­ir­lits­mynda­vél­inni upp­götv­aði ég hins vegar að ég hafði séð hann dag­inn áður. 

Þá heyrði ég illsku­leg hróp og köll utan af götu og þegar ég leit út sá ég tvo menn ríf­ast heift­ar­lega.

Reyndar reifst annar þeirra við hinn, sem fór undan í flæm­ingi.

Sá æsti varð að lokum svo hams­laus af bræði að hann sló stórum plast­poka sem hann var með - og ber­sýni­lega var fullur af flöskum - utan í nálægan bíl og mölv­aði í honum rúðu.

Svo hlupu þeir báðir brott.