Ég lærði fyrst að prjóna þegar ég var sex ára. Amma mín kenndi mér þetta langeinfaldasta, að prjóna sléttar lykkjur á tvo sokkaprjóna – fram og til baka. Þetta höfðaði þó aldrei neitt sérstaklega til mín, ég gerði heiðarlega tilraun til þess að tileinka mér þetta áhugamál í heimsfaraldrinum eins og svo margir aðrir en gafst alltaf upp. Ég átti svo erfitt með að eiga alltaf á hættu að gera eitthvað vitlaust og tilhugsunin um að þurfa að rekja upp var óyfirstíganleg.

Nýlega tókst mér aftur á móti loksins að eignast prjónaskapinn fyrir áhugamál. Ég valdi uppskrift að einfaldri peysu, keypti garnið í hana og fékk lánaða réttu prjónana. Hugmyndafræðin sem ég tók með mér inn í ferlið var sú að mistök hefðu einungis listrænt gildi. Eftir því sem peysan myndaðist og síkkaði rak ég augun í fleiri og fleiri mistök en ég gaf því engan gaum heldur hélt ótrauð áfram.

Ég fór að horfa á peysur sem aðrir klæddust og velti fyrir mér muninum á handprjónuðum peysum og vélprjónuðum peysum. Þær síðarnefndu koma sjaldnast á óvart, þær eru skapaðar í tækjum sem eru hönnuð til þess að bregða ekki út af. Þær handprjónuðu geyma hins vegar ummerki um fingurna sem mynduðu hverja einustu lykkju og gerðu jafnvel mistök inn á milli. Ógreinileg fingraför um alla flíkina.

Ég sá mynd um daginn af flík sem kona var með á prjónunum þegar hún missti mömmu sína skyndilega. Það mátti greina missinn og sorgina í prjóninu, strekkingurinn varð meiri en áður, lykkjurnar óreglulegri, heildin ósamfelld. Samt var eins og það væri að finna fegurð í þessu sambandi „eðlilega“ prjónsins og mistakanna. Fegurð í mistökunum sem yrðu aldrei til í tækjunum á þennan tilfinningaþrungna máta. Fegurð í handbragðinu sem gerði flíkina að vitnisburði um mannlega tilvist.