Fimm þús­und manns standa þétt á og við litla sand­strönd við bæinn Cascais í Portúgal eldsnemma á laug­ar­dags­morgni í októ­ber. Öll eru klædd níð­þröngum sund­göllum með sund­hettur á höfði og sund­gler­augu yfir. Spennustigið er hátt og fæst hafa náð að sofa vel nótt­ina áður, þurft að rífa sig upp löngu fyrir birt­ingu til að næra sig og kom­ast á stað­inn. Þau hafa und­ir­búið sig lengi fyrir þessa stund, að geta, þegar bjallan klingir, hlaupið út í sjó og synt í átt að sól­ar­upp­kom­unni. Þau stefna öll að því að verða Járn­karlar, heilir eða hálfir, en það eiga eftir að líða margir klukku­tímar þangað til þau geta fagnað þeim titlum, klukku­tímar af sundi, hjóli og hlaupi.

Í þessum risa­hópi sem hefur raðað sér ber­fættur á sand­strönd­ina eru tæp­lega hund­rað Íslend­ingar til­búnir í slag­inn, reynslu­boltar og nýgræð­ingar. Í áhorf­enda­sk­ar­anum, sem hefur yfir­tekið mið­borg­ina í þessum fal­lega strandbæ, má sjá íslenska fána og …