Íslenski hópurinn

Óhætt er að segja að íslenski hóp­ur­inn hafi vakið athygli. Íslenski hóp­ur­inn hefur komið á óvart. Hann hefur slegið í gegn. Íslenski hóp­ur­inn er síkvikur. Eina stund­ina stendur hann hérna, þá næstu þarna. Eina stund­ina er hann þú, þá næstu ég, svo: leigu­bíl­stjóri í Keflavík, ræsti­tækn­ir­inn hér í blokk­inni, utan­rík­is­ráð­herra, útvarps­stjóri, raunar allir sem við þekkjum, við erum íslenski hóp­ur­inn og við erum ekk­ert smá­veigis atriði.

Íslenski hóp­ur­inn teygir hendur sínar upp í næt­ur­him­in­inn, tínir þar silfraðar stjörnur. Íslenski hóp­ur­inn ríður brjál­uðum hesti inn í augu eilífð­ar­innar – það hefur komið á óvart, allt að því slegið í gegn.

Við erum íslenski hóp­ur­inn og kvöldið í kvöld snýst ekki um að sundra heldur sam­eina. Hvað þetta varðar hefur íslenski hóp­ur­inn talað skýrt á blaða­manna­fundum sem hafa reyndar vakið mikla athygli. Þar hefur íslenski hóp­ur­inn skotið upp flug­eldum – slegið í gegn. Við í íslenska hópnum, við hér í blokk­inni, bak­ar­inn og tré­smið­ur­inn, leik­skóla­kenn­ar­inn og lækn­ir­inn, við viljum árétta að stríðs­glæpir fara fyrir brjóstið á okkur. Við erum almennt á móti því að börn séu tekin af lífi fyrir óljósar sakir.

Einmitt þess vegna munum við stíga á svið, öll sem eitt, við munum stíga dans, því það er trú íslenska hóps­ins að dans­inn og tón­listin geti sam­einað þjóðir, fært þær nær hver annarri, fært útlimi sem þeyt­ast út í busk­ann nær búknum sem liggur bara þarna, feim­inn við að dansa, kannski var það lík­ami barns sem var ekki einu sinni byrjað að ganga, kunni ekki að dansa.

En við í íslenska hópnum erum ekki ein um að trúa á mátt tón­list­ar­innar, á þann mátt trúa allir hinir hóp­arnir líka og þegar hjálp­ar­gögnin hætta að ber­ast má alltaf prófa að syngja lítið lag um lífs­gleð­ina sjálfa í brjósti þér og hver veit nema gleðin eigi þetta eina kvöld greiðan aðgang að Gaza.