Þessi grein birtist fyrir meira en ári.

Aukin ánægja kallar á aukinn sársauka

Dópa­mín­rík­ið fjall­ar um umb­un­ar­kerfi heil­ans: „... þ.e. hvernig dópa­mín­fram­leiðsla okk­ar virk­ar og af hverju við er­um kom­in í óefni með hana þar sem svo margt í okk­ar dag­lega lífi bygg­ir á áð­ur­nefnd­um taf­ar­lausa ávinn­ingi“,“ skrif­ar Snorri Sturlu­son.

Aukin ánægja kallar á aukinn sársauka
Bók

Dópa­mín­rík­ið – Að finna jafn­vægi á tím­um of­gnótt­ar

Höfundur Anna Lembke Þýðing: Hugrún Hrönn Kristjánsdóttir og Arnþór Jónsson
Forlagið – Vaka-Helgafell
254 blaðsíður
Gefðu umsögn

Ég held að þessi bók eigi mikið erindi við okkur, hún á a.m.k. erindi við mig. Við búum í heimi ofgnóttar þar sem áherslan á tafarlausan ávinning (e: instant gratification, mætti jafnvel þýða sem stundargleði) er orðin nánast allsráðandi og því fylgja vandamál sem við erum farin að sjá í áður óþekktum stærðargráðum. Fíkn, tómhyggja, einangrun, depurð og tilgangsleysi. Þetta eru allt stef sem eru okkur kunnugleg en við köfum sjaldnast dýpra í þau en að viðurkenna tilvist þeirra og taka undir að þetta séu slæmir fylgifiskar nútímans og lítum svo í aðra átt.

Höfundur Dópamínríkisins, Anna Lembke, er geðlæknir sem leiðir geðlækningadeild Stanford-háskólans í Kaliforníu. Hún hefur áratuga reynslu af sjálfstæðri ráðgjöf auk kennslu og fræðistarfa innan háskólasamfélagsins. Dópamínríkið er innblásin af eigin fíknihegðun hennar (hún varð háð rauðum ástarsögum um árabil) og hún fer með okkur í ferðalag um dópamínnýlendur nútímans.

„Við póstum til að fá „læk“, við …
Kjósa
7
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
4
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
4
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár