Fyrsta skáld­saga höf­undar sem eftir nám í nor­rænu, íslensku og bók­menntum hefur búið og lifað á Íslandi, sótt meistara­gráðu í rit­list, fengið styrk 2021 til rit­starfa og skilar okkur nú góðu verki. Maó Alheims­dóttir heimtar athygli fyrir nafnið sem hún hefur kosið sér, pólskt þjóð­erni hennar minnir okkur á að í langan tíma hafa pólskir menn sest hér að, sumir skamma hríð, aðrir til lengri tíma. Maó kemur eftir annarri leið, fyrst er það tungu­málið og menn­ingin sem kallar hana hingað á klak­ann en svo heill­ast hún af land­inu, stað­háttum, fjöllum, jöklum, veðr­inu.

Það er fengur af þess­ari skáld­sögu: hún hefur í miðju konu af pólsku bergi brotna sem starfar sem sér­fræð­ingur í veð­ur­fræði, á að baki menntun í Frakk­landi og á þar rætur, en líka heima í Póllandi í strang­kaþ­ólskri fjöl­skyldu og að baki henni lífs­hætti þar og sögu. Maó lýsir því gegnum Helenu, Lenu sem rekur frá­sögn­ina milli …