Þetta byrjar um nóttu. Markús situr í tölv­unni, lætur sig dreyma um jap­anskan popp­kúltúr og opnar glugg­ann til að gefa flæk­ings­hundi að borða. „Á nótt­unni líður tím­inn hægar. Allt er stillt, eng­inn ætl­ast til neins af neinum,“ eru fyrstu línur bók­ar­innar. Þetta er bók um nægju­samt fólk, metn­að­ar­laust hrein­lega, í heimi þar sem allir eiga að vera að meika það. „Næturnar eru svalar en her­bergið er alltaf hlýtt.“ Með öðrum orðum, til hvers að fara út í þennan kalda heim?

Lífið ekki til

Markús er vel að merkja ekki ung­lings­piltur, eins og halda mætti á lýs­ing­unni – hann er 33 ára og Bjössi faðir hans og Alma stjúp­móðir búa í þessu sama húsi og halda honum að mestu uppi. Hann vinnur í kirkju­garð­inum á sumrin og tekur stöku vaktir í Bónus, en ann­ars er hann atvinnu­laus – hrein­lega af því hann hefur engan áhuga á að gera meira …