Ekki er slegið slöku við í leik­húsum lands­ins þessa dag­ana þrátt fyrir að leik­ár­inu sé að ljúka. Síð­ast­liðna helgi mátti sjá fjöl­margar leik­sýn­ingar á höf­uð­borg­ar­svæð­inu og sá pistla­höf­undur þrjár þeirra; Óperuna hund­rað þús­und í Kassa Þjóð­leik­húss­ins, And Björk, of course … á Nýja sviði Borg­ar­leik­húss­ins og Á rauðu ljósi í Þjóð­leik­hús­kjall­ar­anum.

Hér er ekki um að ræða hefð­bundna leik­hús­gagn­rýni heldur frekar til­raun til að takast á við þrjár leik­sýn­ingar í einu, skoða umfjöll­un­ar­efni þeirra nánar og setja í sam­hengi við sam­tím­ann. Allar þrjár sýn­ing­arnar eru ólíkar í eðli sínu en eiga sitt­hvað sam­eig­in­legt.

Kristín Þóra Har­alds­dóttirKristín Þóra í sýn­ing­unni Á rauðu ljósi sem er kynnt sem gam­an­sýn­ing um stress.

Mynd: b'Bjarni Eiriks­son'

Íslenskt samfélag undir smásjá

Óperan hund­rað þús­und, líbrettó eftir Kristínu Eiríks­dóttur og tón­list eftir Þórunni Grétu Sig­urð­ar­dóttur, var frum­sýnd síð­ast­lið­inn föstu­dag. Að henni stendur leik­hóp­ur­inn Svartur jakki, leik­stjóri er Salvör Gullbrá Þór­ar­ins­dóttir, og er þessi óvenju­lega ópera …