Ég var mætt snemma í Hörpu að þessu sinni og ætl­aði að koma mér vel fyrir með kaffi og bók. Kaffi­húsið var þá búið að loka en ég rakst á kósí kúlu­stóla og hugs­aði mér gott til glóð­ar­innar. Þeir voru þá hluti af sýnd­ar­veru­leika­sýn­ingu sem boðið er uppá milli tíu og sex dag hvern. Já, hvers vegna ekki? Tólf mín­útum, og mörgum ævin­týra­legum ferðum um Norður- og Suð­ur­land, fossa, jökla og eld­gos, síðar tók ég af mér sýnd­ar­veru­leika­gler­augun og var aftur stödd í Hörpu. Ég hafði ferð­ast án þess að hreyfast úr stað. Þessi sýn­ing er snilld, heimur inni í heimi, en það var annar heimur inni í heimi sem ég var komin til að heim­sækja. Heimur tón­listar næstu kyn­slóða á sér stað á Músiktil­raunum og hún á sér­stakan stað í hjarta mínu líka.

Drulluflott pönkrokk góð byrjun á kvöldi

Ellefu sveitir voru á dag­skrá og sú fyrsta hét því …