Við hvert ferðalag vex ég sem manneskja

„Ég heiti Þórir Snær Hjalta­son og við erum í Corner market í Aðal­stræti. Ég vinn við sölu og dreif­ingu hjá sam­loku­fyr­ir­tæki og ákveð hversu margar sam­lokur fara í búð­irnar. Í dag er einn bíl­stjóri veikur svo ég hljóp í skarðið eldsnemma í morgun með send­ing­una. Vanalega sit ég við tölvu og horfi á tölur. Ég er frekar nýbyrj­aður og mér finnst þetta bara mjög gaman.

Ég útskrif­að­ist í des­em­ber úr stjórn­mála- og við­skipta­fræði í háskól­anum með stjórn­mál sem aðal­grein og við­skipti sem auka. Það skemmti­leg­asta við námið var að fara í skipti­nám til Seattle í Banda­ríkj­unum. Námið var þrisvar sinnum erf­ið­ara en hérna heima en það fékk mann til þess að þurfa og vilja læra meira. Ég myndi segja að ég hafi lært meira á þess­ari einu önn í Uni­versity of Washington en öll árin hérna heima. 

Það er mik­ill menn­ing­ar­munur á Íslandi og Banda­ríkj­unum, sér­stak­lega í djamm­inu en allt djam­mið þar sner­ist í kringum íþróttir. Ef það var partí var það eftir leik. Það var ekk­ert svo óhugn­an­legt að flytja út því ég bjó í Banda­ríkj­unum mjög lengi, frá tveggja til níu ára ald­urs í Connecticut. Banda­ríkin hafa alltaf verið mitt annað heim­ili. 

Það var meira menn­ing­ar­sjokk að koma níu ára aftur til Íslands, sér­stak­lega hvað skóla­kerfið varðar. Það var svo mik­ill agi í skól­anum úti. Ef þú réttir upp hönd máttir þú ekki yrða á neinn fyrr en á þig var bent og þér sagt að þú mættir tala. Maður bar virð­ingu fyrir öllum kenn­urum og ef maður blót­aði bara smá var maður sendur til skóla­stjór­ans. Svo kom ég hingað í fjórða bekk og þá eru allir að segja fokk og piss og eitt­hvað svona í skól­anum. Ég vissi ekki hvað sneri upp né niður þegar ég kom hingað sem krakki. En við vorum alltaf með mjög sterka teng­ingu við Ísland. Við fórum alltaf heim á sumrin í þrjá mán­uði og mér leið alltaf vel hér. Ég aðlag­að­ist mjög hratt eftir að ég flutti og eign­að­ist góða vini. 

Sem betur fer kynnt­ist ég ekki miklum stjórn­mála­óróa í Banda­ríkj­unum þegar ég var þar í skipti­námi. Ég ákvað að fara á stað sem er frekar eins­leitur póli­tískt séð. Washington er mjög blátt ríki og Seattle er ein blá­asta borg í Banda­ríkj­unum. Ég fann ekki þessa tog­streitu þar sem er víða um Banda­ríkin. Ég held að þar séu svæði ann­að­hvort mjög rauð eða mjög blá, þannig að innan ákveð­inna svæða er ekki það mikil tog­streita, nema auð­vitað í sveiflu-ríkj­unum. Þar er meiri tog­streita á milli svæða. 

En ég held að eins og núna með stríðið í Palest­ínu þá er það ekki eins svart-hvítt út frá því hvort þú sért repúblikani eða demókrati. Það er fullt af demókrötum sem styðja Ísrael en líka fullt af demókrötum sem styðja Palest­ínu og ég get ímyndað mér að tog­streitan sé að aukast, sér­stak­lega innan Demókra­ta­flokks­ins. Því það er mikið af eldri demókrötum sem styðja Ísrael mjög mikið og yngri demókratar sem gera það alls ekki. Ég hef ekk­ert heyrt frá vinum mínum úti en ég ímynda mér að stemn­ingin sé frekar spennu­þrungin, sér­stak­lega hvað þetta mál­efni varðar, ólíkt á Íslandi þar sem ein­hver seg­ist styðja Palest­ínu og það er ekk­ert það umdeilt, sér­stak­lega kannski meðal yngra fólks. En í Banda­ríkj­unum finnst mér mjög fáir vera að skoða báðar hliðar, þar ertu ann­að­hvort stuðn­ings­maður Ísraels eða ekki. 

Ætli það séu ekki for­eldrar mínir sem hafa mótað mig mest. Ég er rosa­lega hepp­inn með for­eldra, þau eru alveg ynd­is­leg. Ég kem úr mik­illi lækna­fjöl­skyldu. Flestir halda að pabbi vilji að ég fari í lækn­inn líka og mamma mín og amma og afi og allir sem eru læknar í fjöl­skyld­unni. Ég hef aldrei fundið fyrir slíkri pressu og er mjög hepp­inn með það. Ég er líka frjáls frá áhrifum frá þeim, margir halda að þótt for­eldrar mínir segi mér ekki að fara í lækn­inn sé samt ætl­ast til þess. Ég er mjög ánægður með að hafa farið í stjórn­mála- og við­skipta­fræði. Ég er frjáls ferða minna og sama hvað ég ákveð eru for­eldrar mínir stoltir af mér.   

Sú reynsla sem hefur mótað mig mest? Góð spurn­ing. Ég fór á interrail þar­síð­asta sumar. Það mót­aði mig mjög mikið, víkk­aði sjón­deild­ar­hring­inn minn á heim­inn og ann­ars konar menn­ing­ar­heima og fólk. Ferðir mínar hafa mótað mig, ég hef verið mjög hepp­inn og ferð­ast víða. Ég hef farið víða í Asíu, Evrópu og, ég myndi segja, að und­an­tekn­ing­ar­laust, að í hvert ein­asta skipti sem ég ferð­ast, þá vex ég sem mann­eskja.“