Dag­skráin í Tjarn­ar­bíó er með fjöl­breytt­ara móti þessa dag­ana enda margt á boðstólum: Uppi­stand og grín, til­rauna­kenndar dans­sýn­ingar, erlend leik­verk og í aðsigi er splunku­nýr íslenskur rokksöng­leikur. Tjarn­ar­bíó hefur fyrir löngu sannað gildi sitt í sviðs­listaflóru höf­uð­borg­ar­innar og með nýrri fjár­magnsinn­spýt­ingu er fram­tíðin von­andi björt.

Á dag­skrá að þessu sinni er litla barna­leik­sýn­ingin Ég heiti Seinn úr ranni franska leik­hóps­ins Reine Mer. Hér er á ferð­inni stutt hálf­grímu­sýn­ing án orða, leik­hús­form sem íslenskir áhorf­endur ættu að kann­ast við enda hafa nokkrar slíkar ratað í Tjarn­ar­bíó á síð­ast­liðnum miss­erum.

Að þróa fagurfræði og listræna nálgun

Leik­hóp­ur­inn var stofn­aður 2020 í Rochefort í Frakk­landi og virð­ist enn þá vera að þróa sína fag­ur­fræði og list­ræna nálgun. Við hittum fyrir smá­stein­ana Stein, Urði og Berg, sem eiga ekki skap saman en óvænt atburða­rás verður til þess að þau upp­götva mátt sam­vinn­unnar. Sýningar án orða eru krefj­andi fyrir leik­ara sem verða að treysta á leik­stjór­ann og lát­bragðs­leik til að heilla áhorf­endur. Leik­ar­arnir þrír gera vel, ýkja öll við­brögð og lík­ams­beit­ingin lipur.

Þrátt fyrir fögur fyr­ir­heit og áhuga­verða nálgun þá er sýn­ingin alltof lengi í gang og mætti í raun vera styttri. Leik­stjóri notar tölu­verðan tíma til að kynna per­sónur til leiks en við kynn­umst þeim afar lítið. Hug­mynda­heim­ur­inn er líka óljós. Í stað­inn snú­ast fyrstu atriði sýn­ing­ar­innar aðal­lega um gyllta áldúk­inn sem skreytir leik­sviðið og hvað er hægt að búa til úr honum. Þegar óvænta ferða­lag kump­án­ana hefst lifnar sýn­ingin þó við.

Ljúf dægradvöl

Grímu­hönnun Francescu Lombardi er einkar heill­andi sem og tón­list Sacha Bern­ard­son. Í þeirra vinnu birt­ast leik­hús­töfr­arnir. Hver gríma ber með sér ólík per­sónu­ein­kenni sem leik­stjóri og leik­arar hefðu mátt vinna betur með. Dulræði hljóð­heim­ur­inn skapar líka raf­magnað and­rúms­loft og styður við sýn­ing­una, synd er að tón­listin er ekki þrædd í gegnum alla sýn­ing­una. Sömu sögu má segja um mynd­bands­hönn­un­ina sem er afskap­lega vel heppnuð, í þau fáu skipti sem hún er notuð. Alla þessa list­rænu þræði hefði mátt nota betur og oftar til að draga sýn­ing­una saman og lyfta á hærra plan.

Á heild­ina litið er hug­myndin fal­leg sem og yfir­lýst skila­boð: Leitin að sjálf­inu, fjöl­breyti­leiki, umburð­ar­lyndi, sam­skipti og inn­gild­ing. En með svo háleit mark­mið í fartesk­inu slig­ast þessi ein­falda saga undan þunga mark­mið­anna og lof­orðin virð­ast stundum hálf inn­an­tóm. Engu að síður er Ég heiti Steinn ljúf dægradvöl, þá sér­stak­lega fyrir okkar yngstu áhorf­endur.