Við eflumst við að koma saman

„Ég heiti Elí Hörpu- og Önund­ar­bur og við erum í Háskóla Íslands. Ég er að sækja um styrk í lýð­heilsu­sjóð fyrir íþrótta­hóp sem ég er með fyrir trans fólk en frest­ur­inn rennur út í dag. Við ætlum að reyna að ná í smá pen­ing til að geta haldið honum áfram og gert eitt­hvað skemmti­legt. 

Hingað til höfum við haldið okkur mest í íþrótta­salnum hérna í háskól­anum að gera almennar styrkta­ræf­ingar með lóðum og ket­il­bjöllum. Við höfum líka farið einu sinni í Roller Derby og á föstu­dag­inn ætlar Margrét Erla Maack að vera með dans­tíma fyrir okkur. Einn dag­inn langar okkur að fara á kajak og í klifur og alls konar. 

Fyrst og fremst erum við að kynna trans fólk fyrir alls konar íþróttum í öruggu rými, það er oft erf­ið­ara fyrir þennan hóp að mæta í íþróttir, út af klefum og almennri stemn­ingu. Svo það er næs að vera í hóp. Ég hef verið með frá byrjun og var fyrst að skipu­leggja hann einn og var við að gef­ast upp og hætta þegar þrír með­limir buð­ust til að hjálpa mér og nú erum við fjögur í skipu­lags­teym­inu. Ég er mjög mikil íþrótta­mann­eskja og mig lang­aði að binda saman áhuga­málið mitt og gera eitt­hvað fyrir sam­fé­lagið mitt. 

Mér efst í huga þessa dag­ana eru fjöldamorðin á Gaza. Það er mikið í gangi og Ísland-Palest­ína stendur sig svaka­lega vel að skipu­leggja við­burði og maður reynir að taka þátt. Það gerir mig reiðan að stjórn­völd gera ekki neitt í þessum hryll­ingi. Og það er almennt afstöðu­leysi í hinum vest­ræna heimi, eins og með Iceland Noir-bók­mennta­há­tíð­ina sem bauð Hillary Clinton að koma og tala og virð­ast ekki ætla að gera neitt. 

Stundum líður mér eins og ég sé mjög van­mátt­ugur fyrir þessu en þegar fólk kemur saman þá eflist maður. 

Það augna­blik sem breytti lífi mínu var örugg­lega bara þegar ég fór til Frakk­lands í skipti­nám í mennta­skóla. Ég var á nátt­úru­fræði­braut áður en ég fór út en þegar ég kom til baka skipti ég yfir í félags­vís­indi og heim­speki og það breytti mjög miklu fyrir mig. 

Það breytti lífi mínu að hitta fólk sem var alls konar, ekki svona rosa­lega eins­leitt og mennta­skól­inn minn á Íslandi var. Það er mjög umbreyt­andi að vera ung­lingur og flytja í annað land og læra nýtt tungu­mál. Hvaða nám­skeið var skemmti­leg­ast? Sko, þetta var bara mennta­skóli og það var ógeðs­lega leið­in­legt í skól­anum. Ég skildi enga frönsku fyrst og svaf í tímum. Það var bara fólkið og stemn­ingin. Ég eign­að­ist ótrú­lega góða vini, ég hitti einn þeirra í gær­kvöldi og ég er enn þá í sam­bandi við fóst­ur­fjöl­skyld­una mína sem ég bjó hjá, þrettán árum seinna.“